Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Λίγο βούτυρο σας παρακαλώ


"Τι θα κάνεις φέτος τα Χριστούγεννα;", ρώτησα τον Κλεάνθη.

"Τίποτα όπως πάντα. Θα κάτσω στο χωριό, μπροστά στο τζάκι να κλαίω τη μοίρα μου. Θα ξαπλώσω κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Σου έχω πει ότι κοιμάμαι ακόμα κάτω από τα κλαδιά του;"

Ξύπνησα στις 12 το μεσημέρι. Αδυνατούσα να σηκώσω το κορμί μου από το κρεβάτι. Στην τηλεόραση παίζει κάτι χαζά, ενώ το τρυπάνι από το διαμέρισμα που κάνουν ανακαίνιση μου βιάζει τα σωθικά. Κατεβαίνω κάτω και παραγγέλνω τσάι γιασεμί. Τσάι γιασεμί και λίγο μέλι.

"Θέλετε κάτι άλλο με το κρασί σας, δεσποινίς;"
"Μια ζεστή μπαγκέτα κομμένη και λίγο βούτυρο, παρακαλώ."
"Ορίστε;;;"
"Κατανοήστε την ανάγκη μου για λίγο βούτυρο, σας παρακαλώ."

Η ώρα είναι μία μετά τα μεσάνυχτα. Προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Σε επανάληψη παίζει η "Αίθουσα του Θρόνου". Ο Λουκάς το παίζει δύσκολος. Τσίτα τα νεύρα της Γλαύκης.


"Θέλεις να πάμε απόψε για ποτό;"
"Απόψε δεν μπορώ, είμαι άλουστη και δεν έχω βάψει τα νύχια μου."
"Δεν θέλω να βγω για ποτό με τα νύχια σου, Δώρα."
"Θέλω όμως εγώ."

Στην πόλη επικρατεί μια παγερή ησυχία. Ένα τσιγάρο στα γρήγορα και το παράθυρο στην απέναντι πολυκατοικία κλείνει. Φτάνει το κρύο στις ψυχές τους.