Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

It's October, be good to me.


Απόγευμα Οκτώβρη. Η γειτόνισσα τηγανίζει πιπεριές, σκέφτομαι τη γιαγιά μου. Στην αποθήκη, σκυμμένη πάνω από το πετρογκάζ, τηγανίζει μελιτζάνες και πιπεριές, θα βάλει στο τέλος και μυζήθρα. Είναι περίεργο και ταυτόχρονα μαγικό, που μια μυρωδιά μπορεί να σε ταξιδέψει χιλιόμετρα, αλλά και χρόνια πίσω, μέσα σε δευτερόλεπτα.

Η γιαγιά μου μαγειρεύει ωραία, γιατί το τραγουδάει το φαγητό. Το αφήνει να σιγοβράσει και του τραγουδάει πάνω από την κατσαρόλα. Μεγάλη υπόθεση να μαθαίνεις να αγαπάς και το παραμικρό που κάνεις.

Ο καιρός μας περιπαίζει, το καλοκαίρι αντιστέκεται σθεναρά στον πειρασμό της χειμερίας νάρκης, μπερδεύει τα πρωινά τον κόσμο με ζακέτες και κοντομάνικα. Είναι μελαγχολικός ο Οκτώβρης, είναι εξ ονομασίας μελαγχολικός και ψυχρός, καθότι ο μοναδικός χωρίς το "μ". Ένα μμμ... μπορεί να τα αλλάξει όλα.

Στο μπαλκόνι τα βράδια, κάνει μια περίεργη δροσιά. Αποζητάς κάτι μακρύ να φορέσεις, αλλά τελικά μένεις ακίνητος, να χαρείς όσο περισσότερο γίνεται, αυτή τη μοναδική βραδιά του Οκτώβρη. Οκτώβρης και μυρίζει ακόμα δυόσμο και βασιλικό.

Πώς να κρυφτείς από τους ανθρώπους που σε ακούν καθημερινά; Σε ξέρουν σαν κάλπικη δεκάρα. "Τι έχεις; Δεν είσαι καλά; Σε πείραξε κανείς; Να δείρω κανέναν;"

"Είναι απλά Οκτώβρης, να είστε καλοί μαζί μου."