Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Χιόνι που...στρώνει!


Είναι περίοδος Χριστουγέννων και ο θεός το θέλησε να γεννηθείς σε γιορτινή περίοδο, όταν τα φωτάκια λαμπυρίζουν και η πόλη έχει ντυθεί κιτς. Η μελαγχολία που σε πιάνει είναι διπλή, από τη μία λόγω των Χριστουγέννων και αφετέρου γιατί μεγάλωσες ακόμη έναν χρόνο και μυαλό δεν έβαλες. Αν δε, έχει περάσει το μεσημέρι και η πρώην σου δεν σε έχει πάρει ακόμα τηλέφωνο για ευχές, νιώθεις πως θα πεθάνεις από θλίψη.

Η μέρα κυλάει και εσύ δεν μπορείς να το χωνέψεις, πως η αγάπη της ζωής σου, ο έρωτας που μέχρι πριν λίγο καιρό έκλαιγε ακόμα για σένα, δεν σε θυμήθηκε. Τραγικό. Θέλεις να αυτοκτονήσεις. Τι σημασία έχει που την χώρισες εσύ;; Τώρα ξαφνικά σου κόβονται τα πόδια και παρακαλάς για ένα της νεύμα, ένα σημάδι ότι ζει και ότι σε σκέφτεται ακόμα.

Λίγο μετά τις 8 το βράδυ, το τηλέφωνο χτυπάει. Ναι!!!! Είναι εκείνη! Δεν σε ξέχασε τελικά! "Χρόνια Πολλά Κώστα μου!", "Ευχαριστώ πολύ Χρύσα μου" και όλα μοιάζουν να ήρθαν στα ίσα τους και πάλι. Νιώθεις ξανά ο άντρας με τα πολλά κιλά αρχίδια. Ποια Χρύσα τώρα μωρέ, γατάκι κι αυτή, λύγισε για άλλη μια φορά στην απεραντοσύνη της γοητείας σου. Μια ζωή θα την έχεις για πλάκα.

Με αναπτερωμένο πλέον το ηθικό, κανονίζεις να γιορτάσεις τα γενέθλια σου με φίλους. Βγαίνετε έξω, περνάτε καλά, πίνετε, ξενυχτάτε και γυρνάτε λιάρδες ξημερώματα στο σπίτι.

Το πρωί ξυπνάς χορτασμένος από το υπέροχο βράδυ που πέρασες με τους φίλους σου, γιορτάζοντας την ελευθερία σου και την ακαταμάχητη ομορφιά σου, τίποτα δεν μπορεί να σου χαλάσει την ψυχολογία. Ανοίγοντας δειλά τα παντζούρια, συνειδητοποιείς ότι ο Δεκέμβρης έφερε και το χιόνι μαζί του και το έχει στρώσει. Ω τι χαρά! Το έστρωσε! Νιώθεις ακόμα πιο ευτυχισμένος, όλα σου πάνε τέλεια από χθες, ντύνεσαι στα γρήγορα και κατεβαίνεις στο απέναντι πάρκο να παίξεις με το χιόνι.

Ωιμέ συμφορά! Κάτω στο πάρκο δεν είσαι μόνος. Δύο χιονάνθρωπους παρακάτω, η Χρύσα παίζει χιονοπόλεμο με το νέο της αγόρι!! Και γελάει! Και τον γαργαλάει και του αρέσει! Και αυτή τρώει τη χιονόμπαλα στα μούτρα και το ευχαριστιέται! Και θυμάσαι τότε που τις έριχνες εσύ κάτι ψιλές και όλο κλαιγόταν.

Μαζεύεις τα κομμάτια σου και γυρίζεις σπίτι. Γιατί άλλο χιόνι που στρώνει και άλλο χιόνι πουστρόνι.

1 σχόλιο:

  1. pio tragiko den ginotan k toso realistic (?!) apo ta onomata mehri tis xionompalles..

    voodoo ppl

    ΑπάντησηΔιαγραφή