Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

"Όταν μιλάει η αταξία, η τάξη να σωπαίνει"


H μεσημεριανή κουβέντα μου με την κολλητή μου, είναι αφορμή για αυτή μου τη δημοσίευση. Πάνω στη συζήτησή μας για τα σπίτια μας, με ρώτησε πότε θα στρώσω τα χαλιά. Ποια χαλιά, της λέω εγώ.
- Καλέ τα χαλιά, μου λέει. Χειμώνας έρχεται. Τι νοικοκυρά είσαι εσύ χωρίς χαλιά; Θα μπαίνει ο κόσμος μέσα και θα σε κοροϊδεύει.
- Εγώ χαλιά δεν στρώνω, εγώ πάω στο γήπεδο το χειμώνα.
Τα επιχειρήματά της όμως δεν σταμάτησαν εδώ. Έβγαλε τα βαριά χαρτιά στο τραπέζι.
-Τα γκομενάκια τα παρατηρούν αυτά να ξέρεις, ειδικά αν έχουν μάθει έτσι από τις μάνες τους. Σκέφτηκες ποτέ ότι ίσως κάποιος να σε χώρισε, γιατί ήταν πολύ ψείρας και τον ενοχλούσαν αυτά;

Ενώ τόση ώρα την δούλευα ψιλο γαζί, κάτι ταράχτηκε μέσα μου συθέμελα. Ρε τι πάθαμε μεσημεριάτικα με τα χαλιά και την νοικοκυροσύνη. Εγώ αυτά τα κορόιδευα. Χαλιά και μαλακίες. Να μαγειρεύω ξέρω μόνο, σχεδόν τα πάντα και μ'αρέσει να βάζω πλυντήριο, επειδή ταυτόχρονα μπορείς να το συνδυάσεις και με άλλες... δραστηριότητες! Κηπουρική για παράδειγμα, που άρχισε να μου αρέσει τώρα τελευταία. Κατά τ΄άλλα, μη μου πεις να πιάσω σίδερο και ξεσκονόπανο, γι' αυτά είναι η Όλγα η ρωσίδα που φωνάζω στο σπίτι. Δεν το συζητώ για κουρτίνες, σεμεδάκια και χαλιά. Εγώ αυτά δεν τα κατέχω. Αν μου φέρει μόνο καμιά βελέντζα η μάνα μου από τις Σέρρες και στρώσω. Δεν μου περνούσε βέβαια από το μυαλό ποτέ, ότι αυτά μπορεί να τα κοιτάει ένας άντρας όταν έρθει σπίτι μου. Δηλαδή, εγώ θα κάνω τα μπάνια μου, θα κάνω τις αποτριχώσεις μου, θα βάλω τα αρώματά μου, τα σέξυ εσώρουχα μου και αυτός θα κοιτάει αν έστρωσα χαλιά ή αν έχει πιάσει σκόνη το τραπεζάκι στη γωνία;;; Πόσο μαλάκας δηλαδή μπορεί να είναι;; Και υπάρχει περίπτωση ένας τέτοιος μαλάκας να πέρασε ποτέ σπίτι μου και να μην πήρα ποτέ χαμπάρι ότι με εγκατέλειψε για ένα κομμάτι χαλί;

Και όμως η φίλη μιλάει σωστά. Υπάρχουν πολλοί υποχόνδριοι ανάμεσά μας. Ζουν και κινούνται ύπουλα, χωρίς να φανερώνουν το "κατακουζινίστικο" πρόσωπό τους και όταν σε επισκεφτούν, την ώρα που εσύ βάζεις τα ποτά στην κουζίνα, αυτοί κοιτάνε πόσους κόμπους έχει το χαλί και αν είναι ολόμαλλο. Ανοίγουν τα συρτάρια, και κοιτάνε αν είναι όλα τακτοποιημένα. Όταν μπουν στο μπάνιο, ανοίγουν τα γυναικεία ντουλαπάκια με τις σερβιέτες και ψαχουλεύουν αλοιφές για πιθανά αφροδίσια νοσήματα.

Και μη νομίζετε ότι γράφω χωρίς στοιχεία. Ρώτησα τέσσερις φίλους μου τις εξής ερωτήσεις και έβγαλα τα αντίστοιχα συμπεράσματα.

"Βγαίνεις με μια κοπέλα περίπου ένα μήνα, και σιγά σιγά αρχίζεις να είσαι μόνιμος κάτοικος στο σπίτι της. Εκεί διαπιστώνεις ότι, ναι μεν είναι καθαρό το σπίτι, αλλά η ίδια είναι λίγο στον κόσμο της όσον αφορά το συμάζεμμα, καμία σχέση με το νοικοκυρά σε απόγνωση, το να κρεμάσει κουρτίνες ή να στρώσει χαλιά είναι έννοιες που δεν την αφορούν, ενώ συχνά πετάει βιβλία και ρούχα εδώ και εκεί. Θα ξενερώσεις;"

Κωνσταντίνος ετών 33.
"Αν είναι μόνο για γαμήσι, στα αρχίδια μου. Αν όμως τη γουστάρω, θα ξενερώσω αργά ή γρήγορα. Εγώ αυτά τα κοιτάω. Γι΄αυτό και είμαι ανύπαντρος ακόμα."

Ηλίας, ετών 28
"Ναι, θα τα παρατηρούσα όλα αυτά. Αν την έβλεπα για σοβαρά θα με πείραζε από ένα σημείο και μετά.

Δημήτρης, ετών 26
"Αν γαμιόμαστε καλά, όλα θα μοιάζουν τέλεια, αν είναι ξενέρωτη όλα θα μοιάζουν χάλια. Αφού δε ζω εγώ εκεί, δε με νοιάζει. Γενικά δεν έχω κολλήματα με τα σπίτια και την τάξη. Δεν υπάρχουν ξενέρωτα σπίτια, αλλά ξενέρωτοι άνθρωποι που ζουν μέσα σ'αυτά.

Κώστας ετών 35
"Αν το σπίτι είναι "επιμελώς ατιμέλητο" έχει τη χάρη του και θα μου αρέσει. Δύσκολα θα ξενέρωνα πολύ. Πιο πολύ θα παρατηρήσω αν είναι άνετη στο χώρο της και αν με χιούμορ το δικαιολογεί όλο αυτό. Ίσως αν κάποια τη βλέπω σοβαρά, να σχηματίσω άσχημη γνώμη, όμως τελικά μόνο αυτές καψουρεύομαι, τις πολύ σωστές και σοβαρές τις βαριέμαι."

Όσο ρομαντικά και αν ακούστηκαν τα λόγια του τελευταίου, το κλίμα που εισέπραξα είναι ότι μια γυναίκα για να λέγεται καθαρή και νοικοκυρά πρέπει να τα κάνει όλα. Μουσακά, φασολάδα, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, πλυντήριο, σίδερο, χαλιά, κουρτίνες, τζάμια, σοβατεπιά, κηπουρική. Ένα από αυτά να της λείπει την καθιστά μια για πάντα ανάξια και ανοικοκύρευτη. Και σε αυτό το σημείο ρωτώ κάποιον από τους φίλους μου, "Ξέρεις τι είναι το ανάποδο ψαλίδι; Όχι, μου είπε. "Με την ίδια λογική, μπορώ κι εγώ να σε αποκαλέσω άσχετο στο σεξ, επειδή δεν το ξέρεις, δεν είναι όμως άδικο αν ξέρεις όλες τις υπόλοιπες στάσεις;"

Ωιμέ, συμφορά μου! Αδίκως πασχίζω να είμαι η σούπερ ουάου γκόμενα, που πάει γήπεδο με 12ποντα, ξέρει τι είναι ο οφσάιντ, το 4-4-2 και αδιαφορεί για όλα αυτά τα μικροαστικά κατάλοιπα με τα σεμέν. Ένα σεμέν και μια μπουχάρα θα με καταδιώκουν ισοβίως.

Και όμως, εμένα η Κική Δημουλά, μου τα'χε πει αλλιώς...

Κική Δημουλά-Σκόνη

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
έτσι που αγωνίζονται
κάθε πρωί να διώχνουν απ'το σπίτι τους τη σκόνη,
σκόνη, ύστατη σάρκα του άσαρκου.
σκούπες σκουπάκια
ρουφήχτρα φτερά τιναχτήρια
ξεσκονόπανα κουρελόπανα κλόουν
θόρυβοι και τρόποι ακροβάτες,
μαστίγιο πέφτουν οι κινήσεις
πάνω στην κατοικίδια σκόνη.
Κάθε πρωί μπαλκόνια και παράθυρα
ακρωτηριάζουν μια δράση και μιαν έξαψη:
ασώματα κεφάλια χοροπηδάνε σαν γιογιό,
χέρια εξέχουν και σφαδάζουν
σαν κάτι να τα σφάζει από μέσα,
σπασμένα σώματα μισά
που τα πριόνισε το σκύψιμο.
Άλλο ένα σπάσιμο του Ολόκληρου.
Όλο σπάζει αυτό,
πριν καν υπάρξει σπάζει
και σαν να είναι γι 'αυτόν ακριβώς το σκοπό,
για να μην είναι.
Ολόκληρη ζωή σου λέει ο άλλος.

Από πού ως πού ολόκληρη
μ'ένα σπασμένο μέτρο πάντα που κρατάτε
και μετράμε
Αξιολύπητη λέξη το ολόκληρο.
Σωματώδης αλλοπαρμένη περιφέρεται.
Γι'αυτό τη φωνάζουν τρελή τα μπατίρια μεγέθη.

Τινάγματα τινάγματα
να φύγει η σκόνη απ'τις ρηχές
να φύγει κι από τις βαθιές φωλιές του ύπνου,
σεντόνια και σκεπάσματα.
Κι εκείνες οι φορές
όπου πετάγεται το σώμα τρομαγμένο
νύχτα και ουρλιάζει. Θεέ μου μικραίνω
θα τιναχτούν κι αυτές σαν σκόνη,
σκόνη η ελάττωση κι ο τρόμος
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.
Πρησμένα μαξιλάρια του ύπνου
φριχτά γρονθοκοπιούνται και φοβάμαι
τρέμω μη γίνουνε ζημιές:
ειν' οι κρυστάλλινες διαθήκες των ονείρων εκεί μέσα.
Όλα τα όνειρα όνειρο τα κληρονομεί
και άνθρωπος κανένα.
Τρέμω τέτοια παγκόσμια αποκλήρωση
δεν το αντέχω να τινάζεται σαν σκόνη.
Χτυπήματα χαλιών
να βγει η σκόνη απ' των σχεδίων τις φωλιές,
να γκρεμιστεί απ'τα γεφύρια των χρωμάτων.
Κι ο γρήγορος βηματισμός
ο τρελαμένος πέρα δώθε μες στο σπίτι
μες στη ρηχή εμπιστοσύνη των χαλιών
να μην ακούν οι αποκάτω τι βαδίζει
να μην ακούν τι δεν συμβαδίζει,
θα τιναχτεί κι αυτός σαν σκόνη
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
τον άγονό τους κόπο.
Δεν φεύγει η σκόνη, δεν στερεύει.

Κάθε που πάει ο καιρός καιρό να συναντήσει
καινούρια συμφωνία σκόνης κλείνεται.
Οι προφυλάξεις απ'αυτήν-το Καθαρό
και η Σταθερότης-μέσα επιστροφής της.
Τη φέρνουν πρώτες και καλύτερες.
Δεν έχω δει πιο σκονισμένες επιφάνειες από δαύτες.
Ως και το Φως το πεντακάθαρο
χαρούμενη μεταφορά της σκόνης:
ειν' ένα θαύμα να τη βλέπεις
πώς προχωρεί ακίνητη πάνω σε ακτίνα ήλιου,
σαν να πατάει σε σκάλα κυλιόμενη
απ'αυτές τις μοντέρνες, τις υπνωτισμένες,
με τα ευνουχισμένα σκαλοπάτια.
Μεταφέρεται
ορατή σαν αέρας χοντρά αλεσμένος
να ξαναμπεί απ'τ'ανοιχτά παράθυρα
τους ανοιχτούς της νόμους.
Η ύπαρξή μας σπίτι της και μέλλον της.

Ανοικοκύρευτη εγώ, την αφήνω να κάθεται.
Μελετηρή στη ράχη ενός βιβλίου
που μιλάει για το Γήρας.

στη φρόνιμη φωτογραφία των παιδιών μου
όταν αυτά με φόραγαν
λευκή κολλαριστή ολοστρόγγυλη Μητέρα
χαλαρά από μέσα ραμμένη
με κρυφές αραιές βελονιές
στη σχολική ποδιά τους.
Τώρα ντυθήκανε Μεγάλα τα παιδιά μου,
φοράει η σκόνη την ποδιά τους
τον στρογγυλό γιακά,
με φοράει Μητέρα η σκόνη
-έτσι πρέπει να ράβονται
οι σχέσεις και οι εξαρτήσεις,
με αραιές χαλαρές βελονιές,
για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα.

Ποτέ δεν σκονίζω
τον ορειχάλκινο αθλητή
που διακοσμεί μεγάλο ορειχάλκινο ρολόι.
Τόσο μυώδη τα μέλη του
που μοιάζουν θυμωμένα.
Ίσως γιατί τον αναγκάζουν να γυμνάζει
κάτι πολύ αόρατο,
μπορεί το χρόνο να γυμνάζει,
μπορεί να θέλει ο χρόνος να μπορεί
πιο γρήγορα να τρέχει απ'όσο τρέχει.
Επίδοση που χαροποιεί τη σκόνη.

Κάθεται στον καθρέφτη μου,
δικός της, της τον χάρισα.
χέρσο πράμα, τι να το ΄κανα?
Έπαψα να καλλιεργώ τα πρόσωπά μου εκεί μέσα,
δεν έχω όρεξη να οργώνω αλλαγές
και να διπλασιάζομαι αλλιώτικη.
Την αφήνω να κάθεται
την αφήνω να έρχεται
με το τσουβάλι να έρχεται
την αφήνω να χύνεται απάνω μου
σαν αλεσμένη διήγηση μεγάλης ιστορίας,
την αφήνω να έρχεται γρήγορη γρήγορη
σαν χρόνος που γυμνάστηκε
πιο γρήγορα να τρέχει απ'όσο τρέχει
και κάθεται βαριά μπατάλα σκόνη,
την αφήνω να κάθεται, χρονίζει,
μπατάλα με σκεπάζει, την αφήνω
να με σκεπάζει την αφήνω
με σκεπάζει
να με ξεχνάς την αφήνω
να με ξεχνάς αφήνω
με ξεχνάς
να με ξεχνάς
σε αφήνω
γιατι δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.