Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

V for Vintage


Special thanks to Chris Primo, for letting me borrow his foto album title...


Είναι η πιο όμορφη περίοδος του χρόνου. Εκεί στο μεταίχμιο της άνοιξης με το καλοκαίρι, όπου ο Μάιος ετοιμάζεται να δώσει τα σκήπτρα στον Ιούνη. Οι νύχτες είναι μαγικές, η ζέστη του καλοκαιριού δεν έχει κάψει ακόμα τα τσιμέντα των πολυκατοικιών και έτσι τα βράδια στο μπαλκόνι είναι δροσερά, τα λουλούδια στις γλάστρες είναι όλα ανθισμένα και αν τύχει να ρίξει ο ουρανός και καμιά ψιχάλα, (κάθαρσης θα έλεγα εγώ) σε παίρνει να πιεις ακόμα και κόκκινο κρασί, vintage, δώρο του Pedro από την Πορτογαλία για τα γενέθλιά μας.
Κάθομαι στο μπαλκόνι και χαζεύω τα φώτα της πόλης. Τους τελευταίους περαστικούς. Όσο περνάει η ώρα, όλο και λιγοστεύει η κίνηση. Ίσως η ψιχάλα λίγο πριν να τους σκόρπισε. Ένα αγόρι περνά απέναντι με το πατίνι, κατηφορίζει ολόκληρη την πλατεία. Οι ρόδες του, χορεύουν ανάλαφρα ανάμεσα στα πλακάκια του πεζοδρομίου, κάνοντας έναν ρυθμικό ήχο. Τώρα που είπα πλακάκια, είμαι σίγουρη πως ο μηχανικός που εμπνεύστηκε τα νέα πλακάκια στα πεζοδρόμια της πόλης, αυτά που άπειρες μικρές πετρίτσες τα συνθέτουν, δεν ήταν γυναίκα. Γιατί αν ήταν γυναίκα, θα είχε προνοήσει πως σπάνε τα τακούνια πάνω σε αυτά τα πλακάκια. Και ο ήχος από ένα τακούνι που θρυμματίζεται στις πέτρες είναι για την γυναίκα ό,τι ο ήχος που κάνουν δύο αμάξια όταν συγκρούονται μούρη με μούρη, για τον άντρα. Εκκωφαντικός!

Η ψιχάλα έγινε βροχούλα, που δυναμώνει σιγά σιγά. Λιγοστεύουν ακόμα και τα αμάξια. Στην πιάτσα των ταξί, η ουρά φτάνει μέχρι τον πάνω δρόμο. Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέμαι τι θα θέλανε περισσότερο αυτή τη στιγμή οι ταξιτζήδες, έναν τελευταίο πελάτη να πάνε κι αυτοί για κλείσιμο, ή τη νυχτερινή ζωή όπως ήτανε παλιά...

Διαβάζω ότι μπορεί να γυρίσουμε πάλι στη δραχμή. Αν και σαν πρώτη σκέψη μου ξενίζει, καθότι κορίτσι που έχω ξοδέψει many many euros και είμαι δεμένη με αυτό το νόμισμα που τόσο γρήγορα έκανε φτερά από το πορτοφόλι μου, θεωρώ ότι η επιστροφή της δραχμής θα είναι και γαμώ τις ρετρό φάσεις. Ανυπομονώ να ξανά πιάσω πεντοχίλιαρο στα χέρια μου και να αισθανθώ ότι μπορώ να περάσω πολλές μέρες με αυτό πριν εξανεμιστεί. Σκέφτομαι ότι ο freddo capuccino δεν παίζει να κάνει πάνω από 800 δραχμές και τα πρεζόνια στα ΚΤΕΛ θα επανέλθουν στην παλιά και πολυαγαπημένη ατάκα: "Φιλαράκι, ένα κατοστάρικο..."

Από την άλλη, γιατί στις ερωτικές μας σχέσεις όλοι λέμε "Δε γυρίζω πίσω, αυτή η ιστορία ανήκει στο παρελθόν" και στην οικονομία δεν ισχύει κάτι τέτοιο; Γιατί το πρώην νόμισμα, να αποδειχτεί καλύτερο από το νυν; Και όταν τελοσπάντων αποφασίσαμε να χωρίσουμε από το πρώην, γιατί δεν κάναμε μια δεύτερη σκέψη και τώρα πρέπει να χωρίζουμε από το νυν, που είναι σπάταλο μεν, αλλά μετράμε ήδη 8 χρόνια μαζί του; Νομίζω πως αν οι πολιτικοί ήταν περισσότερο εραστές και λιγότερο πολιτικοί, ίσως αυτήν την δυσάρεστη κατάσταση να την είχαμε αποφύγει.

Είναι η πιο όμορφη περίοδος του χρόνου. Εκεί στο μεταίχμιο της άνοιξης με το καλοκαίρι, όπου ο Μάιος ετοιμάζεται να δώσει τα σκήπτρα στον Ιούνη. Έτσι το euro θα δώσει τη σκυτάλη και πάλι στη δραχμή. V for Vintage. Kαληνύχτα σας.