Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί μες τη βροχή


Δύο δωμάτια άδεια. Πόρτες σφαλιστές, πάνω τους με στυλό γραμμένα τα ονόματά μας. Οι τοίχοι ξεβαμμένοι από τις φωτογραφίες που κολλήσαμε, στον καθρέφτη γραμμένα με κραγιόν τα λόγια μου, το πρωινό που σαν τον κλέφτη γλίστρυσα από το δωμάτιο όχι για να μην τις ξυπνήσω, αλλά για να μη μου ξυπνήσουν αυτές τον χείμμαρο μέσα μου. Στην ταβέρνα οι τοίχοι ζωγραφισμένοι, με συνθήματα της Βιβής για το καλοκαίρι που πέρασε, ονόματα, τραγούδια, μέρη και ένα ευχαριστώ. Σημάδια παντού που καταμαρτυρούσαν ότι υπήρξαμε και εμείς εκεί, δώσαμε και πήραμε πνοή, γελάσαμε, γελάσαμε πολύ, και κλάψαμε παρά μονάχα στον γυρισμό.



Και κάπου τα λόγια φτωχαίνουν, οι λέξεις δεν αρκούν να περιγράψουν τις εικόνες, τις στιγμές, τα συναισθήματα, μόνο το μυαλό καμιά φορά τριγυρνάει ακόμα εκεί, στην Καμαριώτισσα, στα Θέρμα, στη Χώρα... παίζει ακόμα με τα κύματα, αναζητά το φως και τη ζεστασιά του ήλιου, γυρεύει το πρωινό δροσερό αεράκι.



Πολλοί βρέθηκαν μαζί μας στο νησί, φίλοι, γνωστοί, παρέες. Άλλοι μυήθηκαν στην ομορφιά του και άλλοι απλά ήρθαν αρνητικοί και έφυγαν αρνητικότεροι. Tους τελευταίους τους απέβαλε μαζί με το νησί και το μυαλό," όποιος δεν μπόρεσε να αγαπήσει το νησί και τους φίλους μου δεν αγάπησε ποτέ κι εμένα", μου είπε ένα βράδυ ο Γιώργος και αργότερα το κατάλαβα κι εγώ.



Πίσω στην πόλη, η μελαγχολία και η κατάθλιψη με υποδέχτηκαν στην πόρτα. Μάταια προσπαθούσα να βγάλω το νησί από το μυαλό μου, μάταια να ξεχάσω τους ανθρώπους του, τους ανθρώπους μου. Μέρα με τη μέρα το αποδέχτηκα, τελείωσε το καλοκαίρι και η βροχή άρχισε να χτυπά στα παράθυρα. Η βροχή που έπεφτε καθαγίασε τα πάντα μέσα μου και άρχισε να σβήνει την εικόνα της Σαμοθράκης, αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί μες τη βροχή, αλλά όχι και οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί. Μόνο αυτούς θέλω να κρατήσω μέσα μου, κι όλα τ' άλλα βροχή...

Στους Βιβή, Στελλίτσα, Νίκη, Δώρα, Γιώργο, Νάκο, Μάγδα, Γιώργο, Σάκη, Στάθη, Ελένη, Ραλλού, Βάγια, Μαίρη, Βαγγέλη, Χρύσα, Στέλιο, Μάνο, Ιορδάνη, Μπάμπη και σε όσους άλλους με τον τρόπο τους κάνανε το καλοκαίρι αυτό, καλοκαίρι της ζωής μας

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

Breath and Reboot

Εδώ είμαστε πάλι... Οι κύκλοι δεν τελειώνουν ποτέ. Σαν έργο που έχω δει δεκάδες φορές. Κρύες, μοναχικές νύχτες και το φθινόπωρο είναι για τα καλά εδώ.

"Είστε σίγουροι ότι θέλετε να στείλετε αυτό το αρχείο στον κάδο ανακύκλωσης;"
Στους υπολογιστές απαντάς ναι, και αν το μετανιώσεις, μπορείς να κάνεις επαναφορά και το αρχείο σώθηκε κατευθείαν. Ακόμα και format να κάνεις, με το back up έχεις διασώσει ό,τι θέλεις και συνεχίζεις σε ένα σίγουρο ηλεκτρονικό μέλλον έχοντας αφήσει πίσω μια για πάντα ένα θλιβερό και γεμάτο ιούς παρελθόν.

Αλλά στην πραγματική ζωή, το format πονάει πολύ και κρατάει καιρό μέχρι ο επεξεργαστής να είναι σε θέση να ξαναλειτουργήσει. Όμως σε κάθε περίπτωση, όσο κι αν πονάει, ένα format στον άνθρωπο είναι πάντα απαραίτητο. Σε φέρνει στα ίσα σου, σου δείχνει ποια αρχεία σου είναι σκάρτα και πρέπει να διαγραφούν και ποια διορθώνονται, οπότε και αξίζει να παλέψεις για να τα σώσεις.

Αν πάλι αυτά που θέλεις να σώσεις έχουν ήδη χαθεί ήδη πάνω σε βλάβη του συστήματος, μην επιχειρήσεις να τα ψάξεις. Δεν υπάρχουν. "Δεν υπήρχαν ποτέ για όσους δεν μπόρεσαν να δουν στο βάθος" (Γ. Παυλόπουλος, Τα αντικλείδια).

"Είστε σίγουροι ότι θέλετε να στείλετε αυτό το αρχείο στον κάδο ανακύκλωσης;"
Ναι.