Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Όλοι λένε σ'αγαπώ...

Δεν μ'αρέσουν οι ήλιοι και τα φεγγάρια. Δεν είμαι ρομαντική, αντίθετα ώρες ώρες γίνομαι ωμή και κυνική, όμως αυτό το ηλιοβασίλεμα με καθήλωσε στην άμμο, μούδιασε όλο μου το σώμα, μάγεψε το μυαλό μου και με έκανε να ξεχάσω πού είμαι, με έκανε να εξαφανιστώ από τη γη, με πέταξε για δευτερόλεπτα μακριά, εκεί που κάθε άνθρωπος θέλει να φτάσει, στην απόλυτη ευτυχία της αυτοπραγμάτωσης.


Όλοι οι άνθρωποι από τη στιγμή που γεννιούνται, περιπλανώνται στον κόσμο αυτό, αναζητώντας την ουσία της ύπαρξης τους. Βγάζουν λεφτά, τα ξοδεύουν, ταξιδεύουν, ερωτεύονται και χωρίζουν, όλα αυτά με την ελπίδα ότι θα φύγουν από αυτή τη ζωή χορτάτοι και γεμάτοι από εμπειρίες. Όμως η περιπλάνηση στη ζωή δεν έχει νόημα αν δεν αισθανθείς ούτε για μια στιγμή ότι συνάντησες την απόλυτη ευτυχία, την αυτοολοκληρωσή σου...


Αυτό το ηλιοβασίλεμα στη Σαμοθράκη επισφράγιζε όλη την ομορφιά των τελευταίων ημερών στο νησί. Μετά από απανωτά λάθη και επιπόλαιες αποφάσεις όλο το χρόνο που πέρασε, βρέθηκα από το πουθενά στη Σαμοθράκη, μόνη χωρίς να γνωρίζω κανέναν. Στο πλοίο από το λιμάνι δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου για το άγνωστο που ανοιγόταν μπροστά μου. Λένε ότι όταν φτάσεις στη Σαμοθράκη, από το πρώτο λεπτό, η ενέργεια που θα πάρεις θα σε κάνει να μισήσεις ή να λατρέψεις αυτό το νησί. Κατεβαίνοντας από το πλοίο αισθάνθηκα τη μέθη της θάλασσας να με τυλίγει, για μένα το ταξίδι στην ευτυχία μόλις ξεκινούσε. Στο νησί, συνάντησα τους ανθρώπους που μου λείπανε, τους φίλους που ποτέ δεν έκανα, την παρέα που ποτέ δεν είχα. Όλα μαζί, λες και μου τα χρώσταγε ο χρόνος, με περιμένανε στο νησί, τόσα πολλά, τόσο όμορφα, τόσο πραγματικά. Ποιος είπε ότι η φιλία χτίζεται με τα χρόνια, ότι χρειάζεται εμπιστοσύνη και χρόνος για να δέσει; Η φιλία θέλει πάθος όπως ο έρωτας, θέλει σπίθα και κεραυνό...


Κοίταξα πάλι τον κόκκινο ορίζοντα, τον ήλιο που έμελε να χαθεί στο τέλος του πελάγου, τα πορτοκαλή νερά της θάλασσας, διάβασα ξανά και ξανά το μύνημα που μου έστειλε ο Δημητράκης στο κινητό μου, "Σ'αγαπώ πολύ! Εσύ καθόλου;" Τα πιο όμορφα λόγια ειπωμένα χωρίς φόβο, χωρίς εγωισμούς από το στόμα ενός έφηβου, που μπερδεύτηκε κάπου στα λόγια του Πλάτωνα για τον έρωτα... Σκέφτηκα ότι άξιζε τον κόπο η περιπλάνηση μου, για να βρεθώ επιτέλους στο μέρος και τους ανθρώπους που ανήκω, για να ακούσω έστω ένα πλατωνικό αλλά τόσο όμορφο "σ 'αγαπώ" που είχα ξεχάσει τι ήχο βγάζει στα χείλη αυτού που το λέει, τι λάμψη χαρίζει στα μάτια αυτού που το ακούει...


Κοίταξα πάλι τον ορίζοντα, μια ηλιαχτίδα ακόμα και ο πορτοκαλής ήλιος θα έδυε αλλά δεν έλεγε να πάρει μαζί του και τα όμορφα συναισθήματα που μου χάρισε. Από πίσω μου άκουω τη φωνή της Στελλίτσας να με καλεί για φαγητό. " Σ'αγαπώ πολύ, της φωνάζω. Εσύ καθόλου;" Κι εγώ σ'αγαπώ ξανθούλα μου!, μου είπε και μου έσκασε στο μάγουλο ένα φιλί.
Ο πορτοκαλής ήλιος έδυσε νωρίς, για αυτούς που δεν έμαθαν ποτέ στη ζωή τους να λένε σ'αγαπώ...