Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Σαλώμη

Η Σαλώμη, γνωστό πορνίδιο της εποχής, έπαιξε φανταστικά το ρόλο που της έδωσε η μάνα της και με τα πέπλα της τύλιξε το υποψήφιο θύμα της. Η συνέχεια είναι γνωστή. Αποκεφαλίστηκε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ήρθε ο Ιησούς Χριστός, τον σταύρωσαν κι αυτόν και γενικά για τα πάντα φταίει ένα πουτανί όπως η Σαλώμη.

Αλήθεια, αναρωτήθηκε κανείς αν η Σαλώμη το μετάνιωσε ποτέ; Αν έκλαψε το βράδυ στο διαμέρισμά της από πόνο γι΄αυτό που κλήθηκε να κάνει;; Τι κι αν έκλαψε... Εμείς πάντα θα την θυμόμαστε σαν ένα τεράστιο ξέκωλο που πήρε στον λαιμό της έναν αθώο. Γι' αυτό και δεν υπάρχει όνομα Σαλώμη. Ούτε Ιούδας. Παρεξηγημένες σκοτεινές προσωπικότητες. Η μια πουτανάκι, ο άλλος γύρευε τα λεφτά, τους αδίκησε μια στιγμή και τους στιγμάτισε για μια αιωνιότητα.

Ας γυρίσω στη Σαλώμη. Κάποτε θα ήρθε και το πλήρωμα του χρόνου και γι' αυτή. Αργά ή γρήγορα, αυτά που κάνουμε τα βρίσκουμε μπροστά μας. Κακό πράγμα να λερώνεις το κάρμα σου. Σίγουρα θα καψουρεύτηκε κάποιον Ρωμαίο στρατιώτη αργότερα. Θα την αγάπησε κι εκείνος. Όμως ήταν η Σαλώμη. Και τη Σαλώμη απαγορεύεται να την αγαπάς. Βαρύ το βουτηγμένο μες το αίμα, στέμμα της. Ακόμη και ένας δυνατός Ρωμαίος στρατιώτης, αδυνατεί να το σηκώσει.

Μες το σκοτάδι της η Σαλώμη, είχε και λίγο φως, το φως της εκπλήρωσης της προφητείας. Ούτε το σκοτάδι της διάλεξε, ούτε το φως. Εκείνη μόνο τον Ρωμαίο στρατιώτη διάλεξε. Μόνο αυτόν.

Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Η Μαρία που τάιζε τις γάτες

Τα 'χω πάρει στο κρανίο εδώ και καιρό με μια συγκεκριμένη άσχημη μυταρού. Δε με πειράζει η μύτη της, με πειράζει που την βγάζει όλο κοντινές φωτογραφίες και μου την μοστράρει συνέχεια. Αναρωτιέμαι. Γνωρίζει ότι έχει μια πολύ άσχημη μύτη και μας τρολάρει επίτηδες;; Ή απλώς νομίζει ότι έχει μια μύτη που φιλοτέχνησε ο Ντα Βίντσι;

Η ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα και την τρολιά είναι πολύ λεπτή. Για παράδειγμα προχθές καθόμουν στα Goody's και περίμενα, σχετικά ανυπόμονα να ετοιμαστεί η παραγγελία μου και να τρέξω να την καταβροχθίσω με την ησυχία σπίτι μου. Σκάει μύτη (ουπς!) ένας τυπάς, ήταν φανερό πως τα είχε αμολήσει λίγο τα περιστέρια και ρωτάει τον ταμία, αν πέρασε από εκεί η Μαρία. "Ποια Μαρία;;, ρωτάει ο ταμίας. "Η Μαρία η Μαγδαληνή;;" Ο φίλος μας χαμογέλασε, κατάλαβε ότι η συζήτηση αργά ή γρήγορα δεν θα είχε την κατάληξη που επιθυμούσε.

Τσουπ, στο αυτοκίνητο τώρα η μυταρού. Φοράει και σκούφο πανάθεμα την. Τσουπ και η μύτη εκεί, αγέρωχη και επιβλητική. Είναι μια μύτη με προσωπικότητα και θέλει να φανεί.

"Γιώργο, μήπως ξέρεις εσύ αν πέρασε σήμερα η Μαρία από εδώ;;" ρωτάει τώρα ο ταμίας, τον υπάλληλο που έκανε τα burgers. "Ποια Μαρία, η άσχημη;;" Ο φίλος μας ξανά χαμογελάει. Κάποια στιγμή θα τη βρει τη Μαρία, είναι σίγουρος γι΄αυτό.

Αν θέλεις να πουδράρεις αυτή τη μύτη, ξοδεύεις περισσότερο προϊόν από συνηθισμένες μύτες;; Επίσης στο συνάχι, μαζεύει περισσότερο πράγμα ή κινείσαι σε νορμάλ για το κρύωμα επίπεδα; Το ξέρω είμαι πεζή. Έχεις δίκιο. Κυνική, ακόμη περισσότερο δίκιο. Και μικρόψυχη, ναι ναι. Αλλά μεταξύ μας, εσύ έχεις πολύ άσχημη μύτη. Δεν το ξέρεις, στο λέω εγώ. Άθελα σου, με τρολάρεις. Γιατί έχω κι εγώ ψυχολογικά πολλά. Μπορώ να τα βάλω με τη μύτη σου ώρες και πάλι άκρη δεν θα βρω. Η αλήθεια είναι ότι μόνο ένας πλαστικός μπορεί να βρει.

Σκέψου όμως και τον άλλον τον φίλο μας, ψάχνει μια Μαρία στο κέντρο της πόλης και δεν τη βρίσκει. Και τον εμπαίζουν οι άνθρωποι γύρω του... Ή τους εμπαίζει αυτός, όπως κάνεις εσύ και η μύτη σου. Πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί μια Μαρία;;;

"Ποια Μαρία ψάχνεις φίλε μου;;" Ο φίλος μας σκέφτηκε λίγο και τότε είπε. "Τη Μαρία που τάιζε τις γάτες θέλω..."




Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2013

"Μαλάκα μου..."

Ρούχα πεταμένα στο πάτωμα. Σάλια και γενετικό υλικό all over the place. Κοιτάει τα μούτρα της στον καθρέφτη. Τσαλακωμένα. Όπως πάντα άλλωστε.


"Έχω τη υποψία ότι πήγες με τον φίλο μου." - Να μην την έχεις. Να είσαι απολύτως βέβαιος.
"Αφού είναι έτσι, εμείς οι δύο δεν μπορούμε να ξαναβρεθούμε." -Στα αρχίδια μου.



Ένα πακέτο ταβόρ στο κομοδίνο, κουτάκια κόκα κόλας λάιτ, σακουλάκια με haribo και περιτύλιγμα σοκολάτας γάλακτος αμυγδάλου συνθέτουν το ντεκόρ. Πλήρωνε εσύ μετά διακοσμητές για να σου κάνουν καλύτερο. Κορόιδο.


"Σε σέβομαι και σε θαυμάζω"  -Ουάου. Σε άγριο και παθιασμένο σεξ, έχεις κάτι στο μενού ή να παραγγείλω τον ψηλό μελαγχρινό απέναντι;

Ο ψηλός... Βγαλμένος από τσοντοάρλεκιν. Θα έπαιζε τον πυροσβέστη που τα βράδια για να ζήσει θα έκανε στριπτίζ. "Γιατί με κοιτάει τώρα αυτός;; Τα χάλια μου έχω σήμερα και γενικά τώρα τελευταία. Λες να θέλει να με σύρει στην σπηλιά;;" Τα βράδια ο πυροσβέστης σε σπηλιά κοιμάται. Βιάζει και ανύποπτα κορίτσια στα πάρκα ενίοτε. Κλάμα.

"Μαλάκα μου, που σε βρήκα εσένα;" - Ανάσα μου...



Φωτογραφία : Christos Athanasiadis, Phototypography











Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

Η απάντηση σε όλα

Πώς καταντήσαμε έτσι; Πού πήγε η μπρούκλικη ψευτοχλιδάτη ζωή μας; Πώς θα ζήσω τώρα με τα μισά; Ποιον μαλάκα θα ψηφίσω στις εκλογές; 

Σήμερα κάπου εκεί στο χάσιμο και στην κίνηση, μέσα σε ένα μποτιλιάρισμα αρρωστημένο, βρήκα την απάντηση.

Είναι φορές που κάνεις λάθος εκτίμηση για την πόλη και αντί να βγεις στον περιφερειακό και να σωθείς μια για πάντα από τα απογευματινά αντικαταθλιπτικά χάπια, αποφασίζεις να κινηθείς μες την κίνηση φλερτάροντας με την πιθανότητα της αυτοκτονίας, του εγκεφαλικού, της βιαιοπραγίας και άλλα πολλά, καθόλου ευχάριστα για τον άνθρωπο πράγματα.

Σε ένα φανάρι, το πιο αυτοκτονικό της πόλης, ένα αγοράκι, διστακτικά πλησιάζει τα παράθυρα των αυτοκινήτων και ζητάει ψιλά. Είναι μικρό, ντροπαλό, ό,τι καταφέρνει να κερδίσει είναι γιατί ο κόσμος λυπάται αυτά τα δύο αμήχανα μάτια. Πλησιάζει και στο παράθυρο μου αλλά δεν θέλω να του δώσω λεφτά. Μόλις είχα γυρίσει από το σούπερ μάρκετ. Στις σακούλες είχα δύο γλειφιτζούρια για τα παιδιά της γειτόνισσας. Του δίνω το ένα.

Η λάμψη στα μάτια του και η χαρούμενη τσιρίδα που έβγαλε εκεί μες το χαμό της πόλης ήταν η απάντηση. Η απάντηση σε όλα.

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Καλοκαίρι



Ώρα τέσσερις το πρωί, οδηγώ στην άδεια παραλία. Μπροστά μου ένα φεγγάρι τεράστιο, αυστηρό, κομμένο φέτα λεμόνι και ένας ουρανός κρύσταλλο. Η θάλασσα ήρεμη, πιο ήρεμη από ποτέ. Μάλλον ο χειμώνας τελειώνει. Τα φώτα της πόλης καθρεφτίζονται πάνω της. Ο Θερμαϊκός, μια απέραντη λίμνη. Πρώτη φορά μετά από αυτόν τον παγωμένο και ατέλειωτο χειμώνα, που ένιωσα με σιγουριά ότι έρχεται το καλοκαίρι.

Θα κάνω ρεβυθοσαλάτα αύριο.

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Τετάρτη, 23 Νοεμβρίου 2011

Λίγο βούτυρο σας παρακαλώ


"Τι θα κάνεις φέτος τα Χριστούγεννα;", ρώτησα τον Κλεάνθη.

"Τίποτα όπως πάντα. Θα κάτσω στο χωριό, μπροστά στο τζάκι να κλαίω τη μοίρα μου. Θα ξαπλώσω κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Σου έχω πει ότι κοιμάμαι ακόμα κάτω από τα κλαδιά του;"

Ξύπνησα στις 12 το μεσημέρι. Αδυνατούσα να σηκώσω το κορμί μου από το κρεβάτι. Στην τηλεόραση παίζει κάτι χαζά, ενώ το τρυπάνι από το διαμέρισμα που κάνουν ανακαίνιση μου βιάζει τα σωθικά. Κατεβαίνω κάτω και παραγγέλνω τσάι γιασεμί. Τσάι γιασεμί και λίγο μέλι.

"Θέλετε κάτι άλλο με το κρασί σας, δεσποινίς;"
"Μια ζεστή μπαγκέτα κομμένη και λίγο βούτυρο, παρακαλώ."
"Ορίστε;;;"
"Κατανοήστε την ανάγκη μου για λίγο βούτυρο, σας παρακαλώ."

Η ώρα είναι μία μετά τα μεσάνυχτα. Προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά. Σε επανάληψη παίζει η "Αίθουσα του Θρόνου". Ο Λουκάς το παίζει δύσκολος. Τσίτα τα νεύρα της Γλαύκης.


"Θέλεις να πάμε απόψε για ποτό;"
"Απόψε δεν μπορώ, είμαι άλουστη και δεν έχω βάψει τα νύχια μου."
"Δεν θέλω να βγω για ποτό με τα νύχια σου, Δώρα."
"Θέλω όμως εγώ."

Στην πόλη επικρατεί μια παγερή ησυχία. Ένα τσιγάρο στα γρήγορα και το παράθυρο στην απέναντι πολυκατοικία κλείνει. Φτάνει το κρύο στις ψυχές τους.

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

It's October, be good to me.


Απόγευμα Οκτώβρη. Η γειτόνισσα τηγανίζει πιπεριές, σκέφτομαι τη γιαγιά μου. Στην αποθήκη, σκυμμένη πάνω από το πετρογκάζ, τηγανίζει μελιτζάνες και πιπεριές, θα βάλει στο τέλος και μυζήθρα. Είναι περίεργο και ταυτόχρονα μαγικό, που μια μυρωδιά μπορεί να σε ταξιδέψει χιλιόμετρα, αλλά και χρόνια πίσω, μέσα σε δευτερόλεπτα.

Η γιαγιά μου μαγειρεύει ωραία, γιατί το τραγουδάει το φαγητό. Το αφήνει να σιγοβράσει και του τραγουδάει πάνω από την κατσαρόλα. Μεγάλη υπόθεση να μαθαίνεις να αγαπάς και το παραμικρό που κάνεις.

Ο καιρός μας περιπαίζει, το καλοκαίρι αντιστέκεται σθεναρά στον πειρασμό της χειμερίας νάρκης, μπερδεύει τα πρωινά τον κόσμο με ζακέτες και κοντομάνικα. Είναι μελαγχολικός ο Οκτώβρης, είναι εξ ονομασίας μελαγχολικός και ψυχρός, καθότι ο μοναδικός χωρίς το "μ". Ένα μμμ... μπορεί να τα αλλάξει όλα.

Στο μπαλκόνι τα βράδια, κάνει μια περίεργη δροσιά. Αποζητάς κάτι μακρύ να φορέσεις, αλλά τελικά μένεις ακίνητος, να χαρείς όσο περισσότερο γίνεται, αυτή τη μοναδική βραδιά του Οκτώβρη. Οκτώβρης και μυρίζει ακόμα δυόσμο και βασιλικό.

Πώς να κρυφτείς από τους ανθρώπους που σε ακούν καθημερινά; Σε ξέρουν σαν κάλπικη δεκάρα. "Τι έχεις; Δεν είσαι καλά; Σε πείραξε κανείς; Να δείρω κανέναν;"

"Είναι απλά Οκτώβρης, να είστε καλοί μαζί μου."

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Δέκα λόγοι για να κάνετε φέτος διακοπές στη Σαμοθράκη


1. Είναι το νησί που αισθάνεσαι τη μεγαλύτερη προσωπική ελευθερία και αποσύνδεση από την πραγματικότητα. Η χιλιομετρική του απόσταση από μεγάλα αστικά κέντρα καθώς και η ενέργεια που πηγάζει από πάντα αυτός ο τόπος, μπορούν να ηρεμήσουν ακόμα και τα πιο τεντωμένα νεύρα.

2. Οι βάθρες παραμένουν πάντα μια σταθερή αξία σ΄αυτό το νησί. Ο συνδυασμός σκαρφάλωμα, πέτρα, χώμα, βράχος, καταρράκτης και δροσερό νερό είναι μια μαγική διαδικασία που πρέπει να ζήσει ο καθένας.

3. Πεντακάθαρες παραλίες. Ξέρω πως θα πείτε ότι σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, αλλά στην Σαμοθράκη με τις παραλίες από βότσαλα, πρώτον δεν γεμίζουν ποτέ άμμο τα πόδια σου και δεύτερον δεν παίζει κανένας ενοχλητικός μπρατσαράς ρακέτες. Αν πάλι αυτό είναι που ζητάς από τις διακοπές σου, υπάρχει και η "Παχειά Άμμος". Απέραντη όαση άμμου και θάλασσας με πλάτη το επιβλητικό όρος Σάος και θέα την Ίμβρο και την Τένεδο.

4. Μπορείς να αφεθείς άφοβα στα χνάρια του αλκοολισμού. Τα προβλήματα και η κρίση σε έχουν γονατίσει. Αναζητάς διέξοδο και δεν βρίσκεις. Στην πόλη κάθε φορά που σουρώνεις σε κοροϊδεύει η γειτονιά. Δώσε ένα τέλος στο μαρτύριο σου. Στο νησί αυτό τα καφενεδάκια από το λιμάνι μέχρι τα Θέρμα σε προκαλούν για μία γευστική δοκιμή και καταλήγεις αγκαλιά με τα τοπικά ούζα και τσίπουρα χωρίς να σε παρεξηγήσει κανείς.

5. Χαμηλό κόστος διακοπών. Από φαγητό μέχρι διασκέδαση. Πώς σας φαίνεται το 5 ευρώ το ποτό σε όλα σχεδόν τα μαγαζιά;;;

6. Η Χώρα. Βγαλμένη από παραμύθι, το στολίδι του νησιού, χτισμένο στο βουνό με θέα το πέλαγος. Εκεί όπου απαγορεύεται να περάσει αυτοκίνητο και αφήνεσαι στα καλντερίμια να σε παρασύρουν. Σπίτια από πέτρα και ξύλο, καφενεδάκια και είδη λαϊκής τέχνης. Μην ξεχάσετε να γευτείτε ένα δροσερό Mojito καθώς και φρέσκα φρούτα από τη "Λυδία", το στέκι του νησιού.


7. Το Μάμας στην Καμαριώτισσα. Το ωραιότερο σημείο στο λιμάνι είναι αυτό το Bar Restaurant που ξεπήδησε ανάμεσα στη λαμαρίνα και το κιτς του λιμανιού. Με θέα το ηλιοβασίλεμα σερβίρονται τα πιο υπέροχα πιάτα και τα πιο περίεργα κοκτέηλς. Στο Μάμας θα συναντήσετε γεύσεις άλλου επιπέδου, αλλά με τιμές χωριού!

8. Ο κόσμος του νησιού. Ειδικά φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, οι μόνιμοι του νησιού είναι άλλο πράγμα. Λιμενικοί διορισμένοι, δάσκαλοι, καθηγήτριες, δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί που κάνουν το αγροτικό τους είναι όλα τα λεφτά. Λες και τους πήρε διαστημόπλοιο και τους έβαλε έναν έναν σε διάφορα πόστα. Παιδιά που ξέρουν να ζουν, να γελάνε, να σε εξυπηρετήσουν με χαμόγελο σε ότι και να σου συμβεί και φυσικά να τα πίνουν μαζί σου μέχρι το πρωί.


9. Ο αγροτουρισμός είναι το νέο must do του καλοκαιριού. Δεν αρκούν μόνο τα μπάνια και οι ηλιοθεραπείες για να νιώσεις τον παλμό της φύσης. Δεν αρκεί μόνο το αλκοόλ για να ξεχάσεις ό,τι σε βασανίζει στην πόλη. Στη Σαμοθράκη είναι ευκαιρία να έρθεις κοντά με τους αγρότες και την παραγωγή και να αφουγκραστείς έναν κόσμο πρωτόγνωρο.

10. Το Aurora Festival φυσικά. Ένα από τα πιο γνωστά και πετυχημένα φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής της χώρας, επιτέλους διοργανώνεται στη Σαμοθράκη και πάνω από 15.000 κόσμος αναμένεται να δώσει το παρών. Μέσα στο κάμπινγκ στα Θέρμα, αλλά και πάνω στο βουνό υπολογίζεται ότι θα κατασκηνώσουν χιλιάδες φίλοι του φεστιβάλ, ενώ η πλοιοκτήτρια εταιρεία Saos Ferries προγραμματίζει από τώρα τα επιπλέον δρομολόγια που θα χρειαστούν το διάστημα 23-29 Αυγούστου, όπου και θα λάβει χώρα το φεστιβάλ.

Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Χιόνι που...στρώνει!


Είναι περίοδος Χριστουγέννων και ο θεός το θέλησε να γεννηθείς σε γιορτινή περίοδο, όταν τα φωτάκια λαμπυρίζουν και η πόλη έχει ντυθεί κιτς. Η μελαγχολία που σε πιάνει είναι διπλή, από τη μία λόγω των Χριστουγέννων και αφετέρου γιατί μεγάλωσες ακόμη έναν χρόνο και μυαλό δεν έβαλες. Αν δε, έχει περάσει το μεσημέρι και η πρώην σου δεν σε έχει πάρει ακόμα τηλέφωνο για ευχές, νιώθεις πως θα πεθάνεις από θλίψη.

Η μέρα κυλάει και εσύ δεν μπορείς να το χωνέψεις, πως η αγάπη της ζωής σου, ο έρωτας που μέχρι πριν λίγο καιρό έκλαιγε ακόμα για σένα, δεν σε θυμήθηκε. Τραγικό. Θέλεις να αυτοκτονήσεις. Τι σημασία έχει που την χώρισες εσύ;; Τώρα ξαφνικά σου κόβονται τα πόδια και παρακαλάς για ένα της νεύμα, ένα σημάδι ότι ζει και ότι σε σκέφτεται ακόμα.

Λίγο μετά τις 8 το βράδυ, το τηλέφωνο χτυπάει. Ναι!!!! Είναι εκείνη! Δεν σε ξέχασε τελικά! "Χρόνια Πολλά Κώστα μου!", "Ευχαριστώ πολύ Χρύσα μου" και όλα μοιάζουν να ήρθαν στα ίσα τους και πάλι. Νιώθεις ξανά ο άντρας με τα πολλά κιλά αρχίδια. Ποια Χρύσα τώρα μωρέ, γατάκι κι αυτή, λύγισε για άλλη μια φορά στην απεραντοσύνη της γοητείας σου. Μια ζωή θα την έχεις για πλάκα.

Με αναπτερωμένο πλέον το ηθικό, κανονίζεις να γιορτάσεις τα γενέθλια σου με φίλους. Βγαίνετε έξω, περνάτε καλά, πίνετε, ξενυχτάτε και γυρνάτε λιάρδες ξημερώματα στο σπίτι.

Το πρωί ξυπνάς χορτασμένος από το υπέροχο βράδυ που πέρασες με τους φίλους σου, γιορτάζοντας την ελευθερία σου και την ακαταμάχητη ομορφιά σου, τίποτα δεν μπορεί να σου χαλάσει την ψυχολογία. Ανοίγοντας δειλά τα παντζούρια, συνειδητοποιείς ότι ο Δεκέμβρης έφερε και το χιόνι μαζί του και το έχει στρώσει. Ω τι χαρά! Το έστρωσε! Νιώθεις ακόμα πιο ευτυχισμένος, όλα σου πάνε τέλεια από χθες, ντύνεσαι στα γρήγορα και κατεβαίνεις στο απέναντι πάρκο να παίξεις με το χιόνι.

Ωιμέ συμφορά! Κάτω στο πάρκο δεν είσαι μόνος. Δύο χιονάνθρωπους παρακάτω, η Χρύσα παίζει χιονοπόλεμο με το νέο της αγόρι!! Και γελάει! Και τον γαργαλάει και του αρέσει! Και αυτή τρώει τη χιονόμπαλα στα μούτρα και το ευχαριστιέται! Και θυμάσαι τότε που τις έριχνες εσύ κάτι ψιλές και όλο κλαιγόταν.

Μαζεύεις τα κομμάτια σου και γυρίζεις σπίτι. Γιατί άλλο χιόνι που στρώνει και άλλο χιόνι πουστρόνι.

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

"Όταν μιλάει η αταξία, η τάξη να σωπαίνει"


H μεσημεριανή κουβέντα μου με την κολλητή μου, είναι αφορμή για αυτή μου τη δημοσίευση. Πάνω στη συζήτησή μας για τα σπίτια μας, με ρώτησε πότε θα στρώσω τα χαλιά. Ποια χαλιά, της λέω εγώ.
- Καλέ τα χαλιά, μου λέει. Χειμώνας έρχεται. Τι νοικοκυρά είσαι εσύ χωρίς χαλιά; Θα μπαίνει ο κόσμος μέσα και θα σε κοροϊδεύει.
- Εγώ χαλιά δεν στρώνω, εγώ πάω στο γήπεδο το χειμώνα.
Τα επιχειρήματά της όμως δεν σταμάτησαν εδώ. Έβγαλε τα βαριά χαρτιά στο τραπέζι.
-Τα γκομενάκια τα παρατηρούν αυτά να ξέρεις, ειδικά αν έχουν μάθει έτσι από τις μάνες τους. Σκέφτηκες ποτέ ότι ίσως κάποιος να σε χώρισε, γιατί ήταν πολύ ψείρας και τον ενοχλούσαν αυτά;

Ενώ τόση ώρα την δούλευα ψιλο γαζί, κάτι ταράχτηκε μέσα μου συθέμελα. Ρε τι πάθαμε μεσημεριάτικα με τα χαλιά και την νοικοκυροσύνη. Εγώ αυτά τα κορόιδευα. Χαλιά και μαλακίες. Να μαγειρεύω ξέρω μόνο, σχεδόν τα πάντα και μ'αρέσει να βάζω πλυντήριο, επειδή ταυτόχρονα μπορείς να το συνδυάσεις και με άλλες... δραστηριότητες! Κηπουρική για παράδειγμα, που άρχισε να μου αρέσει τώρα τελευταία. Κατά τ΄άλλα, μη μου πεις να πιάσω σίδερο και ξεσκονόπανο, γι' αυτά είναι η Όλγα η ρωσίδα που φωνάζω στο σπίτι. Δεν το συζητώ για κουρτίνες, σεμεδάκια και χαλιά. Εγώ αυτά δεν τα κατέχω. Αν μου φέρει μόνο καμιά βελέντζα η μάνα μου από τις Σέρρες και στρώσω. Δεν μου περνούσε βέβαια από το μυαλό ποτέ, ότι αυτά μπορεί να τα κοιτάει ένας άντρας όταν έρθει σπίτι μου. Δηλαδή, εγώ θα κάνω τα μπάνια μου, θα κάνω τις αποτριχώσεις μου, θα βάλω τα αρώματά μου, τα σέξυ εσώρουχα μου και αυτός θα κοιτάει αν έστρωσα χαλιά ή αν έχει πιάσει σκόνη το τραπεζάκι στη γωνία;;; Πόσο μαλάκας δηλαδή μπορεί να είναι;; Και υπάρχει περίπτωση ένας τέτοιος μαλάκας να πέρασε ποτέ σπίτι μου και να μην πήρα ποτέ χαμπάρι ότι με εγκατέλειψε για ένα κομμάτι χαλί;

Και όμως η φίλη μιλάει σωστά. Υπάρχουν πολλοί υποχόνδριοι ανάμεσά μας. Ζουν και κινούνται ύπουλα, χωρίς να φανερώνουν το "κατακουζινίστικο" πρόσωπό τους και όταν σε επισκεφτούν, την ώρα που εσύ βάζεις τα ποτά στην κουζίνα, αυτοί κοιτάνε πόσους κόμπους έχει το χαλί και αν είναι ολόμαλλο. Ανοίγουν τα συρτάρια, και κοιτάνε αν είναι όλα τακτοποιημένα. Όταν μπουν στο μπάνιο, ανοίγουν τα γυναικεία ντουλαπάκια με τις σερβιέτες και ψαχουλεύουν αλοιφές για πιθανά αφροδίσια νοσήματα.

Και μη νομίζετε ότι γράφω χωρίς στοιχεία. Ρώτησα τέσσερις φίλους μου τις εξής ερωτήσεις και έβγαλα τα αντίστοιχα συμπεράσματα.

"Βγαίνεις με μια κοπέλα περίπου ένα μήνα, και σιγά σιγά αρχίζεις να είσαι μόνιμος κάτοικος στο σπίτι της. Εκεί διαπιστώνεις ότι, ναι μεν είναι καθαρό το σπίτι, αλλά η ίδια είναι λίγο στον κόσμο της όσον αφορά το συμάζεμμα, καμία σχέση με το νοικοκυρά σε απόγνωση, το να κρεμάσει κουρτίνες ή να στρώσει χαλιά είναι έννοιες που δεν την αφορούν, ενώ συχνά πετάει βιβλία και ρούχα εδώ και εκεί. Θα ξενερώσεις;"

Κωνσταντίνος ετών 33.
"Αν είναι μόνο για γαμήσι, στα αρχίδια μου. Αν όμως τη γουστάρω, θα ξενερώσω αργά ή γρήγορα. Εγώ αυτά τα κοιτάω. Γι΄αυτό και είμαι ανύπαντρος ακόμα."

Ηλίας, ετών 28
"Ναι, θα τα παρατηρούσα όλα αυτά. Αν την έβλεπα για σοβαρά θα με πείραζε από ένα σημείο και μετά.

Δημήτρης, ετών 26
"Αν γαμιόμαστε καλά, όλα θα μοιάζουν τέλεια, αν είναι ξενέρωτη όλα θα μοιάζουν χάλια. Αφού δε ζω εγώ εκεί, δε με νοιάζει. Γενικά δεν έχω κολλήματα με τα σπίτια και την τάξη. Δεν υπάρχουν ξενέρωτα σπίτια, αλλά ξενέρωτοι άνθρωποι που ζουν μέσα σ'αυτά.

Κώστας ετών 35
"Αν το σπίτι είναι "επιμελώς ατιμέλητο" έχει τη χάρη του και θα μου αρέσει. Δύσκολα θα ξενέρωνα πολύ. Πιο πολύ θα παρατηρήσω αν είναι άνετη στο χώρο της και αν με χιούμορ το δικαιολογεί όλο αυτό. Ίσως αν κάποια τη βλέπω σοβαρά, να σχηματίσω άσχημη γνώμη, όμως τελικά μόνο αυτές καψουρεύομαι, τις πολύ σωστές και σοβαρές τις βαριέμαι."

Όσο ρομαντικά και αν ακούστηκαν τα λόγια του τελευταίου, το κλίμα που εισέπραξα είναι ότι μια γυναίκα για να λέγεται καθαρή και νοικοκυρά πρέπει να τα κάνει όλα. Μουσακά, φασολάδα, σκούπισμα, σφουγγάρισμα, πλυντήριο, σίδερο, χαλιά, κουρτίνες, τζάμια, σοβατεπιά, κηπουρική. Ένα από αυτά να της λείπει την καθιστά μια για πάντα ανάξια και ανοικοκύρευτη. Και σε αυτό το σημείο ρωτώ κάποιον από τους φίλους μου, "Ξέρεις τι είναι το ανάποδο ψαλίδι; Όχι, μου είπε. "Με την ίδια λογική, μπορώ κι εγώ να σε αποκαλέσω άσχετο στο σεξ, επειδή δεν το ξέρεις, δεν είναι όμως άδικο αν ξέρεις όλες τις υπόλοιπες στάσεις;"

Ωιμέ, συμφορά μου! Αδίκως πασχίζω να είμαι η σούπερ ουάου γκόμενα, που πάει γήπεδο με 12ποντα, ξέρει τι είναι ο οφσάιντ, το 4-4-2 και αδιαφορεί για όλα αυτά τα μικροαστικά κατάλοιπα με τα σεμέν. Ένα σεμέν και μια μπουχάρα θα με καταδιώκουν ισοβίως.

Και όμως, εμένα η Κική Δημουλά, μου τα'χε πει αλλιώς...

Κική Δημουλά-Σκόνη

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
έτσι που αγωνίζονται
κάθε πρωί να διώχνουν απ'το σπίτι τους τη σκόνη,
σκόνη, ύστατη σάρκα του άσαρκου.
σκούπες σκουπάκια
ρουφήχτρα φτερά τιναχτήρια
ξεσκονόπανα κουρελόπανα κλόουν
θόρυβοι και τρόποι ακροβάτες,
μαστίγιο πέφτουν οι κινήσεις
πάνω στην κατοικίδια σκόνη.
Κάθε πρωί μπαλκόνια και παράθυρα
ακρωτηριάζουν μια δράση και μιαν έξαψη:
ασώματα κεφάλια χοροπηδάνε σαν γιογιό,
χέρια εξέχουν και σφαδάζουν
σαν κάτι να τα σφάζει από μέσα,
σπασμένα σώματα μισά
που τα πριόνισε το σκύψιμο.
Άλλο ένα σπάσιμο του Ολόκληρου.
Όλο σπάζει αυτό,
πριν καν υπάρξει σπάζει
και σαν να είναι γι 'αυτόν ακριβώς το σκοπό,
για να μην είναι.
Ολόκληρη ζωή σου λέει ο άλλος.

Από πού ως πού ολόκληρη
μ'ένα σπασμένο μέτρο πάντα που κρατάτε
και μετράμε
Αξιολύπητη λέξη το ολόκληρο.
Σωματώδης αλλοπαρμένη περιφέρεται.
Γι'αυτό τη φωνάζουν τρελή τα μπατίρια μεγέθη.

Τινάγματα τινάγματα
να φύγει η σκόνη απ'τις ρηχές
να φύγει κι από τις βαθιές φωλιές του ύπνου,
σεντόνια και σκεπάσματα.
Κι εκείνες οι φορές
όπου πετάγεται το σώμα τρομαγμένο
νύχτα και ουρλιάζει. Θεέ μου μικραίνω
θα τιναχτούν κι αυτές σαν σκόνη,
σκόνη η ελάττωση κι ο τρόμος
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.
Πρησμένα μαξιλάρια του ύπνου
φριχτά γρονθοκοπιούνται και φοβάμαι
τρέμω μη γίνουνε ζημιές:
ειν' οι κρυστάλλινες διαθήκες των ονείρων εκεί μέσα.
Όλα τα όνειρα όνειρο τα κληρονομεί
και άνθρωπος κανένα.
Τρέμω τέτοια παγκόσμια αποκλήρωση
δεν το αντέχω να τινάζεται σαν σκόνη.
Χτυπήματα χαλιών
να βγει η σκόνη απ' των σχεδίων τις φωλιές,
να γκρεμιστεί απ'τα γεφύρια των χρωμάτων.
Κι ο γρήγορος βηματισμός
ο τρελαμένος πέρα δώθε μες στο σπίτι
μες στη ρηχή εμπιστοσύνη των χαλιών
να μην ακούν οι αποκάτω τι βαδίζει
να μην ακούν τι δεν συμβαδίζει,
θα τιναχτεί κι αυτός σαν σκόνη
και πώς δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Λυπάμαι τις νοικοκυρές
τον άγονό τους κόπο.
Δεν φεύγει η σκόνη, δεν στερεύει.

Κάθε που πάει ο καιρός καιρό να συναντήσει
καινούρια συμφωνία σκόνης κλείνεται.
Οι προφυλάξεις απ'αυτήν-το Καθαρό
και η Σταθερότης-μέσα επιστροφής της.
Τη φέρνουν πρώτες και καλύτερες.
Δεν έχω δει πιο σκονισμένες επιφάνειες από δαύτες.
Ως και το Φως το πεντακάθαρο
χαρούμενη μεταφορά της σκόνης:
ειν' ένα θαύμα να τη βλέπεις
πώς προχωρεί ακίνητη πάνω σε ακτίνα ήλιου,
σαν να πατάει σε σκάλα κυλιόμενη
απ'αυτές τις μοντέρνες, τις υπνωτισμένες,
με τα ευνουχισμένα σκαλοπάτια.
Μεταφέρεται
ορατή σαν αέρας χοντρά αλεσμένος
να ξαναμπεί απ'τ'ανοιχτά παράθυρα
τους ανοιχτούς της νόμους.
Η ύπαρξή μας σπίτι της και μέλλον της.

Ανοικοκύρευτη εγώ, την αφήνω να κάθεται.
Μελετηρή στη ράχη ενός βιβλίου
που μιλάει για το Γήρας.

στη φρόνιμη φωτογραφία των παιδιών μου
όταν αυτά με φόραγαν
λευκή κολλαριστή ολοστρόγγυλη Μητέρα
χαλαρά από μέσα ραμμένη
με κρυφές αραιές βελονιές
στη σχολική ποδιά τους.
Τώρα ντυθήκανε Μεγάλα τα παιδιά μου,
φοράει η σκόνη την ποδιά τους
τον στρογγυλό γιακά,
με φοράει Μητέρα η σκόνη
-έτσι πρέπει να ράβονται
οι σχέσεις και οι εξαρτήσεις,
με αραιές χαλαρές βελονιές,
για να μπορούν να ξηλώνονται εύκολα.

Ποτέ δεν σκονίζω
τον ορειχάλκινο αθλητή
που διακοσμεί μεγάλο ορειχάλκινο ρολόι.
Τόσο μυώδη τα μέλη του
που μοιάζουν θυμωμένα.
Ίσως γιατί τον αναγκάζουν να γυμνάζει
κάτι πολύ αόρατο,
μπορεί το χρόνο να γυμνάζει,
μπορεί να θέλει ο χρόνος να μπορεί
πιο γρήγορα να τρέχει απ'όσο τρέχει.
Επίδοση που χαροποιεί τη σκόνη.

Κάθεται στον καθρέφτη μου,
δικός της, της τον χάρισα.
χέρσο πράμα, τι να το ΄κανα?
Έπαψα να καλλιεργώ τα πρόσωπά μου εκεί μέσα,
δεν έχω όρεξη να οργώνω αλλαγές
και να διπλασιάζομαι αλλιώτικη.
Την αφήνω να κάθεται
την αφήνω να έρχεται
με το τσουβάλι να έρχεται
την αφήνω να χύνεται απάνω μου
σαν αλεσμένη διήγηση μεγάλης ιστορίας,
την αφήνω να έρχεται γρήγορη γρήγορη
σαν χρόνος που γυμνάστηκε
πιο γρήγορα να τρέχει απ'όσο τρέχει
και κάθεται βαριά μπατάλα σκόνη,
την αφήνω να κάθεται, χρονίζει,
μπατάλα με σκεπάζει, την αφήνω
να με σκεπάζει την αφήνω
με σκεπάζει
να με ξεχνάς την αφήνω
να με ξεχνάς αφήνω
με ξεχνάς
να με ξεχνάς
σε αφήνω
γιατι δεν τα αντέχω τα τινάγματα
του μέσα βίου έξω.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

Μια απλή σκατένια μέρα


Είναι μέρες που γαμιέται ο Δίας. Και η Ήρα και όλοι οι θεοί στον Όλυμπο μαζί. Είναι η μέρα που θα ξεκινήσει με το πιο απαράδεκτο μήνυμα στο κινητό, email, post στο facebook, καμιά φορά και η απουσία όλων αυτών στην αυγή της ημέρας μπορεί να προκαλέσει το ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα, έναν μικρό νευρικό κλωνισμό. Στη συνέχεια θα μαλώσεις με το αφεντικό σου, το γκόμενό σου, το γείτονα, τον πρώην, τον πρώην πρώην, οι συνεργάτες στο γραφείο θα έχουν όλοι περίοδο, μερικοί και κλιμακτήριο μαζί και κάπως έτσι, με μαθηματική ακρίβεια η μέρα διαγράφεται σκατά.

Τι κάνεις όταν η μέρα είναι σκατά αλλά οι υποχρεώσεις δεν σου επιτρέπουν να μείνεις μέσα και να περάσεις το υπόλοιπο της μέρας με dvd, πίτσα και πολύ chat; Πώς θα αντιμετωπίσεις αυτήν τη σκατένια μέρα που ξεπροβάλει απειλητικά και σε καλεί κοντά της;

Ξεκινάμε από τα βασικά. Δεν τηλεφωνείς ποτέ στον πρώην πρώην πρώην, επειδή σε εκνεύρισε στο τηλέφωνο ο πρώην πρώην, γιατί πιο πριν τα πήρες στο κρανίο με το μήνυμα του πρώην. Βρίζεις απλά τον πρώην, την πηγή του κακού. Ένα υβριστικό μήνυμα θα μπορούσε να έχει διάφορα στυλ:

Ελληνική ταινία: "Απορώ τι σου βρήκα, έχασα τους καλύτερους μήνες μου μαζί σου, εμένα που με ζητούσαν καν και καν."

Κομψά: "Είσαι ένας κρετίνος με αμφισβητούμενο δείκτη νοημοσύνης, που ένα λάθος παραστράτημα της μοίρας μας έφερε κοντά."

Όχι κομψά: "Είσαι ένας μαλάκας, μας έπρηξες και συ και το υφάκι σου, σάλτα και γύρνα στη μαμάκα σου σκατόφλωρε."

ΠΑΟΚτσίδικα: " Σε γράφω εκεί που ξέρεις. ΠΑΟΚ είμαι."

Αρειανίστικα: "Νομίζω για άλλη μια φορά με αδίκησες κατάφωρα, ήμουν πολύ καλύτερη από σένα καθ'όλη τη διάρκεια της σχέσης μας."

Ηρακλιδίστικα: "Ζαλίζομαι με τη βλακεία που σε δέρνει. Και μη μου ξαναστείλεις μήνυμα, ο καλύτερος μου πελάτης έγινες."

Σερραϊκά: " Άη βεεε."

Πάμε τώρα στα επόμενα. Βρίζεις επίσης το αφεντικό. 'Όχι θα τον φοβηθείς επειδή σε πληρώνει με 652 ευρώ το μήνα. Θα τα κερδίσεις από το στοίχημα. Μυαλό έχεις, από μπάλα δεν ξέρεις και πολλά, αλλά λεπτομέρειες.

Στο γραφείο μοιράζεις ταμπόν σε κάθε περιοδεύοντα συνάδελφο και αν αναρωτηθούν γιατί το κάνεις και τι έπαθες, blame the blonde.

Του γείτονα του σκας τα λάστιχα, επιτέλους θα πάρεις το αίμα σου πίσω που κάθεται και λέει δεξιά και αριστερά τι ώρα μπαίνεις και τι ώρα βγαίνεις.

Σβήνεις για μια ολόκληρη μέρα το λογαριασμό σου από το facebook, αφού βέβαια έχεις μεταφέρει τα επείγοντα περιστατικά στο msn... Ξέρεις εσύ...

Μετά από όλα αυτά μπορείς και πάλι να χαμογελάσεις, μια σκατένια μέρα που δε σε πήρε από κάτω, που πάτησες πόδι και είπες, έπεσα αλλά θα σηκωθώ, γιατί είμαι θηρίο, είμαι λιοντάρι και γιατί.... κλάνει το γατί!!! (Έχει κάνει sold out η ατάκα αυτή).

YΓ. Έκανα την πάπια στο τι πρέπει να κάνεις με το που μαλώσεις με τον γκόμενο. Αυτό ακριβώς... Την πάπια...

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Το λάθος ξύρισμα


Πολλές φορές εμείς οι γυναίκες πάνω στη βιασύνη μας, έχουμε αμελήσει να ξυριστούμε, είτε σε εμφανή σημεία, (πόδια), είτε σε πιο κρυφά (...μασχάλες!). Αν σου προκύψει κάποιο φλερτ εκείνο το βράδυ που ξέχασες να ξυριστείς, έχεις δύο εξίσου ρεζιλευτικές επιλογές. Ή να ενδώσεις και να σου κολλήσουν για πάντα το παρατσούκλι "η τριχωτή φοράδα", ή να την κάνεις με ελαφρά και να σε πουν "μυξοπαρθένα". Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή.

Μέχρι πριν μερικές μέρες πίστευα πως μόνο εμείς οι γυναίκες μπορούσαμε να πάθουμε τέτοια λαχτάρα με το ξύρισμα, μέχρι που τη διαφορά έκανε ο φίλος μας ο Νικηφόρος.

Ήταν ένα αγόρι τρελό και πολύ γοητευτικό. Η όψη του σου θύμιζε κάτι από Σήφη και Γιώργη Σταματάκη στο "Της Αγάπης Μαχαιριά" του Αντέννα και Στράτο Αντύπα από "Βέρα στο Δεξί". Μουσάτος, άγριος μες τη βαρβατίλα, έκρυβε τα υπέροχα χαρακτηριστικά του πίσω από τα περιποιημένα γένια του. Τον είδε η κολλητή μου στο beach bar και αναθάρρησε, σκέφτηκε, αυτός είναι! Φορούσε μαγιώ, ενώ κάτω από την μπλούζα του διέκρινες το καλοσχηματισμένο σώμα του. Δούλευε στο μπαρ και δεν σταμάτησε να σαχλαμαρίζει με την φιλενάδα μου. Το ψήσιμο έγινε και το ραντεβού ανανεώθηκε για το ίδιο βράδυ σε πολύ γνωστό clubάκι του νησιού.

Αυτό που μεσολάβησε είναι η απόφαση του ήρωά μας να πάρει το ξυράφι στα χέρια του. Αντί να ξυρίσει αυτό που όλοι καταλάβατε, ή έστω λίγο να πάρει κάποιες από το στήθος του, ο Νικηφόρος ξύρισε όλο του το πρόσωπο. Πάει ο Στράτος Αντύπας, πάει και η βαρβατίλα. Το πρόσωπό του γυάλισε πιο πολύ και από τις δικές μου φρεσκοξυρισμένες γάμπες! Τα μούτρα του τώρα περισσότερο θύμιζαν τον Ζαν Κλώντ από τα "Μαύρα Μεσάνυχτα".

Η συνάντηση στο κλαμπ ήταν τραγική, γιατί συνοδεύτηκε από το ανάλογο άσπρο γαλατέ παντελονάκι με λευκή ζώνη που κρεμόταν και παντοφλέ παπούτσι. Η δικιά μου κόντεψε να λιποθυμήσει, δεν πίστευε στα μάτια της! Έμεινε απλά άφωνη, για το υπόλοιπο της βραδιάς, φυσικά το ειδύλλιο σταμάτησε κάπου εκεί, σε ένα ξυραφάκι bic. Τι θα λέει άραγε ο καημένος ο Νικηφόρος και πώς θα εξηγεί γιατί στράβωσε η κοπελιά; Σίγουρα αυτά που λέμε και εμείς όταν ερχόμαστε αντιμέτωπες με μια μικρο-χυλόπιτα. Δεν ξέρει τι θέλει, παίζει το κοριτσάκι, είναι μικρή ακόμα και πολλές πολλές άλλες δικαιολογίες για να μην ρίξουμε το φταίξιμο ποτέ σε μας.

Άσχημο πράγμα τελικά το ξυράφι. Άλλος τις κόβει και δροσίζεται και άλλος τις κόβει και ζορίζεται.

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Στην πόλη των τρελών

Στην πόλη των τρελών θα ακούσεις τα πιο αληθινά πράγματα. Θα ακούσεις ιστορίες που συνέβησαν για πρόσωπα υπαρκτά, θα μάθεις τα πιο σκοτεινά νέα και θα γνωρίσεις μια άλλη πλευρά των ανθρώπων που νόμιζες ότι ήξερες. Στην πόλη των τρελών δεν μιλάνε πολύ, σου διηγούνται τις ιστορίες μόνο με τίτλους. Δεν θα μάθεις ποτέ το πώς και το γιατί. Δεν θα μάθεις ποτέ την άλλη εκδοχή. Δεν θα μπορέσεις ποτέ να απευθύνεις κάποια ερώτηση. Στην πόλη των τρελών η αλήθεια μοιάζει με ράβδους χρυσού που χαρίζεις σε ένα παιδί. Δεν μπορεί ούτε να παίξει μαζί τους, ούτε να τις βάλει στην τσέπη του σαν χαρτζιλίκι. Στην πόλη των τρελών η μισή αλήθεια γίνεται γρήγορα ψέμα. Όταν φύγεις από την πόλη των τρελών, αμφιβάλεις για ό,τι άκουσες, αναρωτιέσαι για ό,τι έμαθες. Παρόλο που είσαι άνθρωπος λογικός, ο τίτλος που σου πασάρανε στην πόλη των τρελών, σου έχει κολλήσει στο μυαλό. Κάποια στιγμή ασυναίσθητα τον αναπαράγεις. Πρόσεχε. Δεν είσαι πια στην πόλη των τρελών. Εδώ κανείς δε θα σε πιστέψει. Εδώ πρυτανεύει η λογική. Ευτυχώς. Καμιά φορά η λογική υπερισχύει της αλήθειας. Ή μάλλον της μισής αλήθειας. Δηλαδή του ψέματος. Στην πόλη των τρελών θα ακούσεις τα πιο αληθινά ψέματα.

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

V for Vintage


Special thanks to Chris Primo, for letting me borrow his foto album title...


Είναι η πιο όμορφη περίοδος του χρόνου. Εκεί στο μεταίχμιο της άνοιξης με το καλοκαίρι, όπου ο Μάιος ετοιμάζεται να δώσει τα σκήπτρα στον Ιούνη. Οι νύχτες είναι μαγικές, η ζέστη του καλοκαιριού δεν έχει κάψει ακόμα τα τσιμέντα των πολυκατοικιών και έτσι τα βράδια στο μπαλκόνι είναι δροσερά, τα λουλούδια στις γλάστρες είναι όλα ανθισμένα και αν τύχει να ρίξει ο ουρανός και καμιά ψιχάλα, (κάθαρσης θα έλεγα εγώ) σε παίρνει να πιεις ακόμα και κόκκινο κρασί, vintage, δώρο του Pedro από την Πορτογαλία για τα γενέθλιά μας.
Κάθομαι στο μπαλκόνι και χαζεύω τα φώτα της πόλης. Τους τελευταίους περαστικούς. Όσο περνάει η ώρα, όλο και λιγοστεύει η κίνηση. Ίσως η ψιχάλα λίγο πριν να τους σκόρπισε. Ένα αγόρι περνά απέναντι με το πατίνι, κατηφορίζει ολόκληρη την πλατεία. Οι ρόδες του, χορεύουν ανάλαφρα ανάμεσα στα πλακάκια του πεζοδρομίου, κάνοντας έναν ρυθμικό ήχο. Τώρα που είπα πλακάκια, είμαι σίγουρη πως ο μηχανικός που εμπνεύστηκε τα νέα πλακάκια στα πεζοδρόμια της πόλης, αυτά που άπειρες μικρές πετρίτσες τα συνθέτουν, δεν ήταν γυναίκα. Γιατί αν ήταν γυναίκα, θα είχε προνοήσει πως σπάνε τα τακούνια πάνω σε αυτά τα πλακάκια. Και ο ήχος από ένα τακούνι που θρυμματίζεται στις πέτρες είναι για την γυναίκα ό,τι ο ήχος που κάνουν δύο αμάξια όταν συγκρούονται μούρη με μούρη, για τον άντρα. Εκκωφαντικός!

Η ψιχάλα έγινε βροχούλα, που δυναμώνει σιγά σιγά. Λιγοστεύουν ακόμα και τα αμάξια. Στην πιάτσα των ταξί, η ουρά φτάνει μέχρι τον πάνω δρόμο. Είναι κάποιες στιγμές που αναρωτιέμαι τι θα θέλανε περισσότερο αυτή τη στιγμή οι ταξιτζήδες, έναν τελευταίο πελάτη να πάνε κι αυτοί για κλείσιμο, ή τη νυχτερινή ζωή όπως ήτανε παλιά...

Διαβάζω ότι μπορεί να γυρίσουμε πάλι στη δραχμή. Αν και σαν πρώτη σκέψη μου ξενίζει, καθότι κορίτσι που έχω ξοδέψει many many euros και είμαι δεμένη με αυτό το νόμισμα που τόσο γρήγορα έκανε φτερά από το πορτοφόλι μου, θεωρώ ότι η επιστροφή της δραχμής θα είναι και γαμώ τις ρετρό φάσεις. Ανυπομονώ να ξανά πιάσω πεντοχίλιαρο στα χέρια μου και να αισθανθώ ότι μπορώ να περάσω πολλές μέρες με αυτό πριν εξανεμιστεί. Σκέφτομαι ότι ο freddo capuccino δεν παίζει να κάνει πάνω από 800 δραχμές και τα πρεζόνια στα ΚΤΕΛ θα επανέλθουν στην παλιά και πολυαγαπημένη ατάκα: "Φιλαράκι, ένα κατοστάρικο..."

Από την άλλη, γιατί στις ερωτικές μας σχέσεις όλοι λέμε "Δε γυρίζω πίσω, αυτή η ιστορία ανήκει στο παρελθόν" και στην οικονομία δεν ισχύει κάτι τέτοιο; Γιατί το πρώην νόμισμα, να αποδειχτεί καλύτερο από το νυν; Και όταν τελοσπάντων αποφασίσαμε να χωρίσουμε από το πρώην, γιατί δεν κάναμε μια δεύτερη σκέψη και τώρα πρέπει να χωρίζουμε από το νυν, που είναι σπάταλο μεν, αλλά μετράμε ήδη 8 χρόνια μαζί του; Νομίζω πως αν οι πολιτικοί ήταν περισσότερο εραστές και λιγότερο πολιτικοί, ίσως αυτήν την δυσάρεστη κατάσταση να την είχαμε αποφύγει.

Είναι η πιο όμορφη περίοδος του χρόνου. Εκεί στο μεταίχμιο της άνοιξης με το καλοκαίρι, όπου ο Μάιος ετοιμάζεται να δώσει τα σκήπτρα στον Ιούνη. Έτσι το euro θα δώσει τη σκυτάλη και πάλι στη δραχμή. V for Vintage. Kαληνύχτα σας.




Παρασκευή, 3 Ιουλίου 2009

Οι γυναίκες παίζουν και οι άντρες χαζεύουν (με την κακή έννοια, κανονική αποβλάκωση λέμε!)

Η έμπνευσή μου για το άρθρο αυτό είναι η ίδια η καθημερινότητα και η συναναστροφή μου με τους ανθρώπους. Βαρέθηκα να ακούω διάφορα κοκόρια να επιδεικνύουν ατελείωτες ουρές κατακτήσεων και τελικά μηδέν εις το πηλίκον. Πού είναι λοιπόν οι ορδές γυναικών που σου κολλούσαν; Γιατί καμία δεν πέρασε από το κρεβάτι σου; Συνέβη και σε φίλες μου και σε μένα. Και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Διότι το νίνι σέρνει καράβι και ναι ρε φίλε, δεν το’χεις καταλάβει!

Το πρόβλημα είναι ξεκάθαρο και ξεκινάει καταρχάς από την υψηλή περιεκτικότητα σε βλακεία στον άνθρωπο. Από τα χαμηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης και αυτογνωσίας, και από την ανάγκη του να επιβεβαιωθεί και να να’χει να επιδείξει πολλές σημαντικές κατακτήσεις.

Αγαπημένε μου αναγνώστη, εσύ που διαβάζεις τώρα αυτό το άρθρο και εύχεσαι μέσα σου να μην είσαι ένας από αυτούς τους βλάκες στους οποίους αναφέρομαι, αναρωτήθηκες ποτέ γιατί η γκόμενα που ισχυρίζεσαι ότι σου κολλούσε, δεν σου’ κατσε ποτέ;

Αναρωτήθηκες γιατί ενώ σε κοιτούσε λάγνα, ενώ με το σώμα της σου υποσχόταν ατελείωτες ώρες αχαλίνωτου σεξ, δεν απάντησε ποτέ σε καμία από τις κλήσεις σου;

Μήπως έστω αναρωτήθηκες γιατί πάντα σου την «έπεφτε» σε μέρη με πολυκοσμία και ποτέ δεν θέλησε να βρεθείτε μόνοι σας, παρόλο που σε «θέλει» τόσο, κοτσάροντας τις πιο γελοίες δικαιολογίες του στυλ, να… δουλεύω συνέχεια τα βράδια και δεν προλαβαίνω, ή αυτό το καιρό περνάω πολύ χρόνο με τις φίλες μου, επίσης, αυτό το διάστημα είμαι πολύ πιεσμένη ψυχολογικά με τη δουλειά μου και δεν θέλω να σε πρήξω με τα δικά μου, ή σήμερα η κολλητή μου έχει πρόβλημα και θα βγω μαζί της και... και... και... και πολλές άλλες δικαιολογίες για γέλια που σε άλλο άρθρο θα αναλύσω διεξοδικότερα.

Αν δεν αναρωτήθηκες ποτέ λοιπόν και δεν σκέφτηκες ότι αυτές όντως είναι οι λεγόμενες δικαιλογίες του κώλου και ότι η γκόμενα σε έπαιζε και συνέχιζες εσύ να λες, η τάδε μου κολλούσε, τότε, ναι, είσαι ένας από αυτούς τους βλάκες.

Γιατί η γκόμενα, γκόμενα είναι και θα παίξει. Θα παίξει για πλάκα, θα παίξει γιατί μόλις έφαγε χυλόπιτα και θέλει λίγο να αναπτερωθεί το ηθικό της, θα παίξει γιατί θέλει να δείξει στις φίλες της πόσο σέρνονται οι άντρες πίσω της, θα παίξει στην τελική γιατί έτσι γουστάρει, γιατί μπορεί να παίξει (σε αντίθεση με σένα που παίζεις μόνο το πουλάκι σου), γιατί το’χει, γιατί σε έκοψε χάχατο και ξύνεται ο κώλος της να δουλέψει κάποιον. Και επειδή ακριβώς ξύνεται ο κώλος της, αργότερα θα σου κοτσάρει και τις δικαιολογίες του κώλου…

Κατάλαβες τώρα αγαπητέ φίλε αναγνώστη, ότι εφόσον δεν σου’ κατσε αυτή η γκόμενα ποτέ, ίσως γίνεσαι γελοίος να ισχυρίζεσαι ότι σου κολλούσε, ίσως μόνο να ικανοποίησες έναν εγωισμό της και κατά τ’ άλλα να σε έχει γραμμένο στις ξεχαρβαλωμένες της γόβες που δεν τις κάνουν πια;;;

Τέλος το μάθημα για σήμερα. Λέξεις για την καρτέλα:

γνώση/ επίγνωση/ αυτοκριτική/ αυτογνωσία


Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Oι άντρες παίζουν μόνοι τους, από τον Chris Primo

Έμπνευση για να γράψω κάτι δεν είχα, οπότε αποφάσισα να απαντήσω στο άρθρο της φίλης μου Δώρας.

- Απάντηση
"Το νινί σέρνει καράβι, διότι το καράβι προορισμένο είναι να σέρνεται από του νινίου... Κάθε απόπειρα μη συρσίματος του καραβιού μπορεί και θα διαταράξει την οικολογία του όλου συστήματος. Από τη μικροτέρα των βαρκών εώς το μέγιστο των υπερωκεανίων η έλξις που ασκεί επάνω τους το νίνιον είναι ακαταμάχητη, φυσιολογικότατη και έστω και υποσυνείδητα υπάρχει γνώσις επί αυτού! Όσον αφορά δε την παρομοίωση με τους αλέκτορες να υπενθυμίσω το θηλυκού αυτού.

Σαφέστατα και δεν περάσανε όλες αι ομιλητικά κατεκτημέναι γυναίκαι από τις κλίνες των 'θηρευτών' τους, διότι και δαύτες προορισμένες είναι να ομιλούν περισσότερο από το να πράττουν. Βεβαίως και ο 'θηρευτής' δεν ακολουθεί πάντα πιστά τα βήματα της μεθόδου, που οδηγεί στο επιθυμητό αποτέλεσμα, είτε λόγω άγνοιας ή ημιμάθειας αυτής, είτε λόγω της ζέσης του να την ακολουθήσει. (Πιο κάτω η περιγραφή αυτής).

Οι άνθρωποι που φέρουν εξαιρετικά υψηλή περιεκτικτότητα βλακείας στην προσωπικότητά τους χαίρουν του άκρατου σεβασμού του εαυτού τους. Οι μερικώς έχοντες τω γνώθι σεαυτόν, που αποτελούν και την πλειοψηφία, έχουν διακυμάνσεις στην αυτοεκτιμησή τους, ενώ οι πλήρως πεφωτισμένοι δε ζουν ανάμεσά μας. Πέραν από αυτά, όμως, δε βλέπω κάποιο πρόβλημα.

Αγαπημένη μου Δώρα η αλήθεια είναι ότι στην αρχή το ευχήθηκα ακριβώς όπως το λές, αλλά ακριβώς διότι, εν αντιθέσει με εσάς τις γυναίκες, είμαστε παρορμητικά όντα. Αυτό φταίει που το λάγνο βλέμα της το κράτησε, τελικά, για τον εαυτό της. Η αχαλίνωτη, προίκα και κατάρα από τη φύση, διάθεσή μας για ερωτοτροπίες, η οποία γίνεται αμέσως αντιληπτή δια γυμνού οφθαλμού και η, προίκα και κατάρα, ανάγκη σας για εκλογίκευση των πάντων, φταίνε για όλα. Κάπου στη μέση είναι η χρυσή τομή, μιλώντας πάντα για τη πλειοψηφία των ανθρώπων...

Με λίγα λόγια αν δεν ακολουθήσεις, με μία γυναίκα, το τρίπτυχο: 'Έλξη - Οικειοποίηση - Αποπλάνηση (η ανάλυση της μεθόδου), έχεις χάσει... Δια παντώς... Αλλά όπωε λένε και οι Αμερικάνοι: 'That's life'.

Κι ο άντρας θα παίξει, αλλά ένα και μοναδικό σκοπό! Για τίποτε άλλο... Αν δεν τα καταφέρει δεν πειράζει, ακριβώς όπως το λες, Θα παίξει το πουλάκι του... Κι αν πετύχει, τύφλα να 'χει!"

Δε μας πειράζει να γινόμαστε γελοίοι. Δε μας πειράζει να πέφτουμε στα μάτια σας. Δε μας πειράζει να ικανοποιούμε τον εγωισμό σας. Ακόμη και να διαψευστούμε στους φίλους μας. Γιατί ξεχνάμε εύκολα. Το μυαλό μας αφιερώνει τόσο πολύ χώρο στη σκέψη του sex, που αναγκαστικά παλαιότερες πληροφορίες πρέπει να διαγράφονται... Γράψτε μας άφοβα!"

Λέξεις για την καρτέλα:
SEX/SEX/SEX/SEX/SEX/Έλξη/Οικειοποίηση/Αποπλάνηση/SEX

ΥΓ.

Κάθε διάλογος, όσο και αν διαφωνούμε με την απέναντι πλευρά, μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε ένα ζήτημα σφαιρικά, να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας ή να ανακαλύψουμε ότι έχουμε ή δεν έχουμε γνώμη περί αυτού που πραγματεύεται και γενικά μόνο καλό μπορεί να κάνει. Κλείνω παραφράζοντας λιγάκι τον Βολταίρο:

'Μπορεί να διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες'.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί μες τη βροχή


Δύο δωμάτια άδεια. Πόρτες σφαλιστές, πάνω τους με στυλό γραμμένα τα ονόματά μας. Οι τοίχοι ξεβαμμένοι από τις φωτογραφίες που κολλήσαμε, στον καθρέφτη γραμμένα με κραγιόν τα λόγια μου, το πρωινό που σαν τον κλέφτη γλίστρυσα από το δωμάτιο όχι για να μην τις ξυπνήσω, αλλά για να μη μου ξυπνήσουν αυτές τον χείμμαρο μέσα μου. Στην ταβέρνα οι τοίχοι ζωγραφισμένοι, με συνθήματα της Βιβής για το καλοκαίρι που πέρασε, ονόματα, τραγούδια, μέρη και ένα ευχαριστώ. Σημάδια παντού που καταμαρτυρούσαν ότι υπήρξαμε και εμείς εκεί, δώσαμε και πήραμε πνοή, γελάσαμε, γελάσαμε πολύ, και κλάψαμε παρά μονάχα στον γυρισμό.



Και κάπου τα λόγια φτωχαίνουν, οι λέξεις δεν αρκούν να περιγράψουν τις εικόνες, τις στιγμές, τα συναισθήματα, μόνο το μυαλό καμιά φορά τριγυρνάει ακόμα εκεί, στην Καμαριώτισσα, στα Θέρμα, στη Χώρα... παίζει ακόμα με τα κύματα, αναζητά το φως και τη ζεστασιά του ήλιου, γυρεύει το πρωινό δροσερό αεράκι.



Πολλοί βρέθηκαν μαζί μας στο νησί, φίλοι, γνωστοί, παρέες. Άλλοι μυήθηκαν στην ομορφιά του και άλλοι απλά ήρθαν αρνητικοί και έφυγαν αρνητικότεροι. Tους τελευταίους τους απέβαλε μαζί με το νησί και το μυαλό," όποιος δεν μπόρεσε να αγαπήσει το νησί και τους φίλους μου δεν αγάπησε ποτέ κι εμένα", μου είπε ένα βράδυ ο Γιώργος και αργότερα το κατάλαβα κι εγώ.



Πίσω στην πόλη, η μελαγχολία και η κατάθλιψη με υποδέχτηκαν στην πόρτα. Μάταια προσπαθούσα να βγάλω το νησί από το μυαλό μου, μάταια να ξεχάσω τους ανθρώπους του, τους ανθρώπους μου. Μέρα με τη μέρα το αποδέχτηκα, τελείωσε το καλοκαίρι και η βροχή άρχισε να χτυπά στα παράθυρα. Η βροχή που έπεφτε καθαγίασε τα πάντα μέσα μου και άρχισε να σβήνει την εικόνα της Σαμοθράκης, αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί μες τη βροχή, αλλά όχι και οι άνθρωποι που γνώρισα εκεί. Μόνο αυτούς θέλω να κρατήσω μέσα μου, κι όλα τ' άλλα βροχή...

Στους Βιβή, Στελλίτσα, Νίκη, Δώρα, Γιώργο, Νάκο, Μάγδα, Γιώργο, Σάκη, Στάθη, Ελένη, Ραλλού, Βάγια, Μαίρη, Βαγγέλη, Χρύσα, Στέλιο, Μάνο, Ιορδάνη, Μπάμπη και σε όσους άλλους με τον τρόπο τους κάνανε το καλοκαίρι αυτό, καλοκαίρι της ζωής μας

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

Breath and Reboot

Εδώ είμαστε πάλι... Οι κύκλοι δεν τελειώνουν ποτέ. Σαν έργο που έχω δει δεκάδες φορές. Κρύες, μοναχικές νύχτες και το φθινόπωρο είναι για τα καλά εδώ.

"Είστε σίγουροι ότι θέλετε να στείλετε αυτό το αρχείο στον κάδο ανακύκλωσης;"
Στους υπολογιστές απαντάς ναι, και αν το μετανιώσεις, μπορείς να κάνεις επαναφορά και το αρχείο σώθηκε κατευθείαν. Ακόμα και format να κάνεις, με το back up έχεις διασώσει ό,τι θέλεις και συνεχίζεις σε ένα σίγουρο ηλεκτρονικό μέλλον έχοντας αφήσει πίσω μια για πάντα ένα θλιβερό και γεμάτο ιούς παρελθόν.

Αλλά στην πραγματική ζωή, το format πονάει πολύ και κρατάει καιρό μέχρι ο επεξεργαστής να είναι σε θέση να ξαναλειτουργήσει. Όμως σε κάθε περίπτωση, όσο κι αν πονάει, ένα format στον άνθρωπο είναι πάντα απαραίτητο. Σε φέρνει στα ίσα σου, σου δείχνει ποια αρχεία σου είναι σκάρτα και πρέπει να διαγραφούν και ποια διορθώνονται, οπότε και αξίζει να παλέψεις για να τα σώσεις.

Αν πάλι αυτά που θέλεις να σώσεις έχουν ήδη χαθεί ήδη πάνω σε βλάβη του συστήματος, μην επιχειρήσεις να τα ψάξεις. Δεν υπάρχουν. "Δεν υπήρχαν ποτέ για όσους δεν μπόρεσαν να δουν στο βάθος" (Γ. Παυλόπουλος, Τα αντικλείδια).

"Είστε σίγουροι ότι θέλετε να στείλετε αυτό το αρχείο στον κάδο ανακύκλωσης;"
Ναι.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Όλοι λένε σ'αγαπώ...

Δεν μ'αρέσουν οι ήλιοι και τα φεγγάρια. Δεν είμαι ρομαντική, αντίθετα ώρες ώρες γίνομαι ωμή και κυνική, όμως αυτό το ηλιοβασίλεμα με καθήλωσε στην άμμο, μούδιασε όλο μου το σώμα, μάγεψε το μυαλό μου και με έκανε να ξεχάσω πού είμαι, με έκανε να εξαφανιστώ από τη γη, με πέταξε για δευτερόλεπτα μακριά, εκεί που κάθε άνθρωπος θέλει να φτάσει, στην απόλυτη ευτυχία της αυτοπραγμάτωσης.


Όλοι οι άνθρωποι από τη στιγμή που γεννιούνται, περιπλανώνται στον κόσμο αυτό, αναζητώντας την ουσία της ύπαρξης τους. Βγάζουν λεφτά, τα ξοδεύουν, ταξιδεύουν, ερωτεύονται και χωρίζουν, όλα αυτά με την ελπίδα ότι θα φύγουν από αυτή τη ζωή χορτάτοι και γεμάτοι από εμπειρίες. Όμως η περιπλάνηση στη ζωή δεν έχει νόημα αν δεν αισθανθείς ούτε για μια στιγμή ότι συνάντησες την απόλυτη ευτυχία, την αυτοολοκληρωσή σου...


Αυτό το ηλιοβασίλεμα στη Σαμοθράκη επισφράγιζε όλη την ομορφιά των τελευταίων ημερών στο νησί. Μετά από απανωτά λάθη και επιπόλαιες αποφάσεις όλο το χρόνο που πέρασε, βρέθηκα από το πουθενά στη Σαμοθράκη, μόνη χωρίς να γνωρίζω κανέναν. Στο πλοίο από το λιμάνι δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου για το άγνωστο που ανοιγόταν μπροστά μου. Λένε ότι όταν φτάσεις στη Σαμοθράκη, από το πρώτο λεπτό, η ενέργεια που θα πάρεις θα σε κάνει να μισήσεις ή να λατρέψεις αυτό το νησί. Κατεβαίνοντας από το πλοίο αισθάνθηκα τη μέθη της θάλασσας να με τυλίγει, για μένα το ταξίδι στην ευτυχία μόλις ξεκινούσε. Στο νησί, συνάντησα τους ανθρώπους που μου λείπανε, τους φίλους που ποτέ δεν έκανα, την παρέα που ποτέ δεν είχα. Όλα μαζί, λες και μου τα χρώσταγε ο χρόνος, με περιμένανε στο νησί, τόσα πολλά, τόσο όμορφα, τόσο πραγματικά. Ποιος είπε ότι η φιλία χτίζεται με τα χρόνια, ότι χρειάζεται εμπιστοσύνη και χρόνος για να δέσει; Η φιλία θέλει πάθος όπως ο έρωτας, θέλει σπίθα και κεραυνό...


Κοίταξα πάλι τον κόκκινο ορίζοντα, τον ήλιο που έμελε να χαθεί στο τέλος του πελάγου, τα πορτοκαλή νερά της θάλασσας, διάβασα ξανά και ξανά το μύνημα που μου έστειλε ο Δημητράκης στο κινητό μου, "Σ'αγαπώ πολύ! Εσύ καθόλου;" Τα πιο όμορφα λόγια ειπωμένα χωρίς φόβο, χωρίς εγωισμούς από το στόμα ενός έφηβου, που μπερδεύτηκε κάπου στα λόγια του Πλάτωνα για τον έρωτα... Σκέφτηκα ότι άξιζε τον κόπο η περιπλάνηση μου, για να βρεθώ επιτέλους στο μέρος και τους ανθρώπους που ανήκω, για να ακούσω έστω ένα πλατωνικό αλλά τόσο όμορφο "σ 'αγαπώ" που είχα ξεχάσει τι ήχο βγάζει στα χείλη αυτού που το λέει, τι λάμψη χαρίζει στα μάτια αυτού που το ακούει...


Κοίταξα πάλι τον ορίζοντα, μια ηλιαχτίδα ακόμα και ο πορτοκαλής ήλιος θα έδυε αλλά δεν έλεγε να πάρει μαζί του και τα όμορφα συναισθήματα που μου χάρισε. Από πίσω μου άκουω τη φωνή της Στελλίτσας να με καλεί για φαγητό. " Σ'αγαπώ πολύ, της φωνάζω. Εσύ καθόλου;" Κι εγώ σ'αγαπώ ξανθούλα μου!, μου είπε και μου έσκασε στο μάγουλο ένα φιλί.
Ο πορτοκαλής ήλιος έδυσε νωρίς, για αυτούς που δεν έμαθαν ποτέ στη ζωή τους να λένε σ'αγαπώ...